நீல வானத்தின் ஓரத்தில், அனல் வீசும் சூரியனும், எப்போதும் அலைந்து திரியும் காற்றும் சிறந்த நண்பர்களாக இருந்தனர். ஆனால், காற்றுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. தான் எவ்வளவு வலிமையானவன் என்பதை அடிக்கடி மற்றவர்களிடம் சொல்லித் தற்பெருமை பேசிக்கொள்ளும்.
ஒரு நாள், காற்று சூரியனிடம், "நண்பா, என்னைப் பார்! என்னால் மரங்களை வேரோடு பிடுங்க முடியும், பெரிய பாறைகளை நகர்த்த முடியும். உன்னை விட நானே அதிக சக்திசாலி!" என்று கர்வத்துடன் கூறியது.
சூரியன் மென்மையாகச் சிரித்துவிட்டு, "சக்தி என்பது மற்றவர்களுக்குத் துன்பம் தருவதல்ல, அது ஒரு சோதனை. நாம் யார் என்பதை ஒரு மனிதன் மூலம் நிரூபிப்போம்" என்றது.
அப்போது, ஒரு பயணி ஒரு நீண்ட பாதையில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். அவர் ஒரு கனமான போர்வை மற்றும் ஒரு தொப்பியை அணிந்திருந்தார். காற்றானது, "பார், அந்த மனிதனின் தொப்பியை நான் எப்படிப் பறக்க விடுகிறேன் என்று!" என்று சொல்லி, ஒரு பலமான சூறாவளியை அவர் மீது வீசியது.
காற்றின் வேகத்தினால் அந்த மனிதர் நிலைதடுமாறி, பயந்துபோய் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து கொண்டார். அவரது தொப்பியும் பறந்து சென்றுவிட்டது. காற்று மகிழ்ச்சியுடன், "பார்த்தாயா சூரியா? நான் எவ்வளவு வலிமையானவன் என்று!" என்று கத்தியது.
சூரியன் அமைதியாக, "இப்போது என் முறை" என்று கூறி, மென்மையான வெப்பத்தை அந்த மனிதன் மீது படரவிட்டது. சூரியனின் கதிர்கள் பட்டதும், அந்த மனிதருக்குக் குளிர் குறைந்து இதமாக இருந்தது. அவர் மெல்ல எழுந்து, தன் போர்வையைத் தூக்கித் தன் தோளில் போட்டுக் கொண்டு, புத்துணர்ச்சியுடன் நடக்கத் தொடங்கினார்.
சிறிது நேரம் கழித்து, வெயில் சற்று அதிகமாகத் தோன்றியதும், அந்த மனிதர் தனது கனமான போர்வையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, லேசான ஆடைகளுடன் நிம்மதியாக நடக்கத் தொடங்கினார். இதைப் பார்த்த காற்று தன் தவறை உணர்ந்தது. அதிகப்படியான காற்று அந்த மனிதரைத் துன்புறுத்தியது, ஆனால் மிதமான சூரியன் அவருக்கு உதவியது.
காற்று தலைகுனிந்து, "மன்னிக்கவும் நண்பா, வலிமை என்பது அழிப்பதில் இல்லை, சரியான நேரத்தில் சரியான உதவியைச் செய்வதில்தான் இருக்கிறது" என்று கூறியது. அன்றிலிருந்து காற்று தற்பெருமை பேசாமல், இதமான தென்றலாக மாறி அனைவரையும் மகிழ்வித்தது.
பாடம்
உண்மையான வலிமை என்பது மற்றவர்களுக்குத் துன்பம் தருவதில் இல்லை, அவர்களுக்குத் தேவையான உதவியைச் செய்வதில்தான் உள்ளது.
