ఒక దట్టమైన అడవిలో మయూ అనే చిన్న నెమలి ఉండేది. మయూ చూడటానికి చాలా అందంగా ఉండేది, కానీ ఆమె స్వరం ఇతర పక్షుల వలె మధురంగా ఉండేది కాదు. మయూ అరిచినప్పుడు, మిగిలిన చిన్న పక్షులు ఆమెను చూసి "ఏమిటి ఈ అరుపు!" అని ఎగతాళి చేసేవి. దీనివల్ల మయూ చాలా బాధపడి, ఒంటరిగా ఏడ్చేది.
ఒకరోజు, మయూ అడవిలోని ఒక తెలివైన వృద్ధ పావురమ్మ దగ్గరికి వెళ్లి తన బాధను చెప్పుకుంది. "అందరూ నన్ను చూసి నవ్వుతున్నారు, నాకు మంచి గొంతు లేదు," అని మయూ ఏడుస్తూ చెప్పింది.
ఆ పావురం మయూను ఒక కోయిల దగ్గరికి తీసుకెళ్లింది. "మయూ, కోయిల పాట విన్నావా?" అని పావురం అడిగింది. "అవును, కోయిల పాట వినడానికి చాలా బాగుంటుంది," అని మయూ చెప్పింది.
అప్పుడు పావురం కోయిలను అడిగింది, "కోయిలమ్మా, నీ గొంతు చాలా బాగుంది, నువ్వు సంతోషంగా ఉన్నావా?" అని. కోయిల నిట్టూరుస్తూ, "పాట పాడి లాభం ఏముంది? నేను నెమలిలా అందంగా నాట్యం చేయలేను, పెద్ద రెక్కలతో ఎత్తుగా ఎగరలేను. నేను చాలా చిన్నదాన్ని," అని చెప్పింది.
ఇది విన్న మయూ ఆశ్చర్యపోయింది. అప్పుడు పావురం మయూతో ఇలా అంది, "చూశావా మయూ! నీవు ఏది లేదని బాధపడుతున్నావో, అదే కోయిల కోరుకునేది. నువ్వు ఇప్పుడు చిన్నదానివి, కానీ నువ్వు పెరిగిన తర్వాత నీ అందాన్ని చూసి ఈ అడవి అంతా మురిసిపోతుంది. ఇతరుల మాటలు విని బాధపడకు."
పావురం చెప్పిన మాటలు మయూలో కొత్త ధైర్యాన్ని నింపాయి. అప్పటి నుండి మయూ ఇతరుల ఎగతాళిని పట్టించుకోకుండా, తన ప్రత్యేకతను నమ్ముకుని సంతోషంగా జీవించడం మొదలుపెట్టింది.
Moral
నీలో ఉన్న లోపాలను చూసి బాధపడకు, నీలో ఉన్న ప్రత్యేకమైన అందాన్ని గుర్తించి గర్వపడటం నేర్చుకో.
