ஒரு அடர்ந்த காட்டில் பல வண்ணப் பறவைகள் வாழ்ந்து வந்தன. அந்தப் பறவைகளுக்கு இடையே 'மயூ' என்ற ஒரு குட்டி மயில் இருந்தது. மயூ மிகவும் அழகானவள், ஆனால் அவளது குரல் மற்ற பறவைகளைப் போல இனிமையாக இல்லை. மயூ கூவும்போது, மற்ற குட்டிப் பறவைகள் "என்ன இது இவ்வளவு மோசமான சத்தம்!" என்று கேலி செய்தன. இதனால் மயூ மிகவும் சோகமடைந்து, தனிமையில் அழுதது.
ஒரு நாள், மயூ காட்டின் மூத்த மற்றும் அறிவுள்ள புறாவிடம் சென்று தன் வருத்தத்தைத் தெரிவித்தது. "எல்லோரும் என்னை கிண்டல் செய்கிறார்கள், எனக்கு நல்ல குரல் இல்லை, நான் ஏன் இப்படிப் பிறந்தேன்?" என்று மயூ புலம்பியது.
புறா அவளைத் தேற்ற, ஒரு மரத்தின் மேல் அமர்ந்திருந்த குயிலைக் காட்ட বলল. "மயூ, குயிலின் குரல் எவ்வளவு இனிமையானது என்று நீ கேட்டிருக்கிறாயா?" என்று கேட்டது. மயூ, "ஆமாம், குயிலின் பாடல் கேட்கவே இதமாக இருக்கும்" என்றது.
அப்போது அந்த குயில் கீழே இறங்கி வந்தது. புறா குயிலிடம், "குயிலே, உன் குரல் மிக அழகு, நீ மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாயா?" என்று கேட்டது. குயில் பெருமூச்சு விட்டுவிட்டுச் சொன்னது, "பாடல் பாடி என்ன பயன்? என்னால் மயில் போல அழகாக நடனமாட முடியாது, பெரிய இறக்கைகளால் உயரே பறக்க முடியாது. என் உருவம் மிகவும் சிறியது."
இதைக் கேட்ட மயூ ஆச்சரியமடைந்தது. புறா மென்மையாகச் சொன்னது, "பார்த்தாயா? நீ எதை இல்லாத குறையாக நினைக்கிறாயோ, அது மற்றவர்களுக்கு ஒரு பெரிய ஆசையாக இருக்கிறது. நீ இப்போது சிறிய மயில் தான், ஆனால் நீ வளர்ந்ததும் உனது வண்ணமயமான தோற்றத்தைக் கண்டு இந்த உலகமே வியக்கும். மற்றவர்கள் சொல்வதை கண்டு வருந்தாதே, உனக்கான தனித்துவமான அழகு உன்னிடம் இருக்கிறது."
புறாவின் வார்த்தைகள் மயூவின் மனதில் புதிய நம்பிக்கையை விதைத்தன. அன்று முதல், மற்ற பறவைகள் கிண்டல் செய்தாலும், மயூ தன் அழகையும் தன் அடையாளத்தையும் பெருமையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு மகிழ்ச்சியாக வளரத் தொடங்கியது.
பாடம்
உன்னுடைய குறைகளைத் தேடாமல், உன்னிடம் உள்ள தனித்துவமான திறமைகளைத் தேடிப் பெருமை கொள்.
