ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಯು ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ನವಿಲು ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮಯುವಿನ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಇತರ ಹಕ್ಕಿಗಳಂತೆ ಮಧುರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಯು ಕೂಗಿದಾಗ, ಉಳಿದ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗಳು "ಏನಿದು ಅಬ್ಬರ!" ಎಂದು ಅವಳನ್ನುget ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದರಿಂದ ಮಯು ತುಂಬಾ ಬೇಸರಗೊಂಡು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ದಿನ ಮಯು ಕಾಡಿನ ಹಿರಿಯ ಪಾರಿವಾಳದ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ನೋವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು. "ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾರೆ, ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಧ್ವನಿ ಇಲ್ಲ," ಎಂದು ಮಯು ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು.
ಆ ಹಿರಿಯ ಪಾರಿವಾಳವು ಮಯುವನ್ನು ಒಂದು ಕುயிலಿನ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. "ಮಯುವೇ, ಕುயிலಿನ ಹಾಡು ನೀನು ಕೇಳಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿತು. "ಹೌದು, ಕುயிலಿನ ಹಾಡು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ," ಎಂದಳು ಮಯು.
ಪಾರಿವಾಳವು ಕುயிலನ್ನು ಕೇಳಿತು, "ಕುயிலೇ, ನಿನ್ನ ಹಾಡು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ, ನೀನು ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೀಯಾ?" ಆಗ ಕುಇಲವು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು, "ಹಾಡು ಹಾಡಿದರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ನನಗಂತೂ ನವಿಲಿನಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ನೃತ್ಯ ಮಾಡಲು ಅಥವಾ ದೊಡ್ಡ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾನು ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕವಳು."
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಯು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತಳಾದಳು. ಪಾರಿವಾಳವು ಮಯುವಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು, "ನೋಡು ಮಯುವೇ, ನೀನು ಯಾವ ವಿಷಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಇಲ್ಲದ ಕೊರವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೋ, ಅದು ಬೇರೆ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಆಸೆಯಾಗಿದೆ. ನೀನು ಈಗ ಚಿಕ್ಕವಳೇ, ಆದರೆ ನೀನು ಬೆಳೆದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಅಂದವನ್ನು ನೋಡಿ ಇಡೀ ಕಾಡು ಬೆರಗಾಗುವುದು."
ಪಾರಿವಾಳದ ಮಾತುಗಳು ಮಯುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದವು. ಅಂದಿನಿಂದ ಮಯು ಇತರರ ಮಾತಿಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ತನ್ನ ಅಂದದೊಂದಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬದುಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು.
Moral
ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಕೊರತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಡಿ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡೋಣ.
