നിബിഡമായ ഒരു വനത്തിൽ മയൂ എന്നൊരു കുട്ടി മയിൽ താമസിച്ചിരുന്നു. മയൂവിന് വളരെ മനോഹരമായ തൂവലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവളുടെ ശബ്ദം മറ്റ് പക്ഷികളെപ്പോലെ മധുരമുള്ളതായിരുന്നില്ല. മയൂ പാടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം മറ്റ് പക്ഷികൾ അവളെ പരിഹസിക്കുമായിരുന്നു. "എന്തൊരു ബഹളമാണിത്!" എന്ന് അവർ കളിയാക്കി പറയുമായിരുന്നു.
ഇതുകേട്ട് മയൂവിന് വലിയ വിഷമമായി. അവൾ ഒറ്റക്കിരുന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ അവൾ കാട്ടിലെ പ്രായമായ ഒരു പ്രാവുമായെത്തി തന്റെ സങ്കടം പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് നല്ല ശബ്ദമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും എന്നെ കളിയാക്കുന്നു," മയൂ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ആ പ്രാവ് മയൂവിനെ ഒരു കുയിലിന്റെ അടുത്ത് കൊണ്ടുപോയി. "മയൂ, കുയിലിന്റെ പാട്ട് നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?" പ്രാവ് ചോദിച്ചു. "ഉണ്ട്, അത് കേൾക്കാൻ നല്ല രസമാണ്," മയൂ പറഞ്ഞു.
അപ്പോൾ പ്രാവ് കുയിലിനോട് ചോദിച്ചു, "കുയിലേ, നിന്റെ പാട്ട് വളരെ മനോഹരമാണ്, നീ സന്തോഷവതിയാണോ?" കുയിൽ ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു, "പാട്ട് പാടി എന്ത് കാര്യം? എനിക്ക് മയിലിനെപ്പോലെ മനോഹരമായി നൃത്തം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല, വലിയ ചിറകുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഉയരത്തിൽ പറക്കാനും കഴിയില്ല. ഞാൻ വളരെ ചെറുതാണ്."
ഇത് കേട്ട് മയൂ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. പ്രാവ് മയൂവിനോട് പറഞ്ഞു, "മയൂ, നീ എന്തിനെയാണോ കുറവായി കാണുന്നത്, അത് മറ്റുള്ളവർ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. നീ ഇപ്പോൾ ചെറുതാണ്, പക്ഷേ നീ വളർന്നു വരുമ്പോൾ നിന്റെ മനോഹരമായ തൂവലുകൾ കണ്ട് ഈ കാട് മുഴുവൻ നിന്നെ നോക്കി നിൽക്കും. മറ്റുള്ളവരുടെ പരിഹാസം കേട്ട് വിഷമിക്കരുത്."
പ്രാവിന്റെ വാക്കുകൾ മയൂവിന് വലിയ ധൈര്യം നൽകി. മറ്റുള്ളവർ എന്തുപറഞ്ഞാലും തന്റെ പ്രത്യേകതകളിൽ അഭിമാനിക്കാനും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാനും അവൾ പഠിച്ചു.
Moral
നമ്മുടെ കുറവുകളെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് വിഷമിക്കാതെ, നമുക്കുള്ള സവിശേഷതകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അഭിമാനിക്കുക.
