పూర్వం విక్రముడు అనే ఒక గొప్ప రాజు ఉండేవాడు. అతని రాజ్యం చాలా సంపన్నమైనది, కానీ విక్రముడికి ఒక వింత కోరిక ఉండేది—ప్రపంచంలోని మొత్తం బంగారం తన వద్దే ఉండాలని అతను ఆశపడేవాడు.
ఒకరోజు రాజు తన తోటలో నడుస్తుండగా, ఒక అద్భుతమైన కాంతి కనిపించింది. ఆ కాంతి నుండి ఒక వనదేవత ప్రత్యక్షమైంది. రాజు ఆమెకు నమస్కరించగా, దేవత ఇలా అంది, "రాజా, నీకు ఒక వరం ఇస్తాను. నీకు ఏం కావాలి?"
బంగారం మీద ఉన్న మోహంతో, విక్రముడు ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా, "నేను దేనిని తాకినా అది వెంటనే బంగారంగా మారిపోవాలి" అని కోరుకున్నాడు.
దేవత, "అలాగే జరుగుతుంది" అని చెప్పి మాయమైపోయింది.
విక్రముడు ఎంతో సంతోషించాడు. అతను ఒక మొక్కను తాకగానే అది బంగారంగా మారింది! అతను పరుగున వెళ్లి తన రాజభవనంలోని వస్తువులన్నింటినీ తాకాడు. అన్నీ బంగారంలా మారిపోయాయి.
కానీ కొద్దిసేపటికే అతనికి ఆకలి వేసింది. అతను ఒక పండును తినబోయాడు, కానీ అది తాకగానే గట్టి బంగారంగా మారిపోయింది. నీరు తాగాలని చూసినా అది కూడా బంగారమే అయ్యింది. అతనికి తినడానికి ఏదీ దొరకలేదు.
అప్పుడు అతని కొడుకు, యువరాజు ఆదిత్యుడు, పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి తండ్రిని హత్తుకోవాలని ప్రయత్నించాడు. అనుకోకుండా రాజు తన కొడుకుని తాకేశాడు. మరుక్షణమే ఆ బాలుడు ఒక బంగారు విగ్రహంగా మారిపోయాడు!
విక్రముడు విలపించాడు. తాను కోరుకున్న వరం ఒక శాపం అని అతనికి అర్థమైంది. బంగారం ఆకలిని తీర్చలేదు, ప్రేమను కూడా ఇవ్వలేదు.
అతను వనదేవతను వేడుకుంటూ, "దేవతమ్మ! నాకు బంగారం వద్దు, నా కొడుకును తిరిగి ఇచ్చేయ్" అని కన్నీళ్లతో ప్రార్థించాడు.
అతని పశ్చాత్తాపాన్ని చూసి దేవత మళ్ళీ ప్రత్యక్షమై, బాలుడిని మళ్ళీ మనిషిగా మార్చింది. అప్పటి నుండి విక్రముడు సంపద కంటే ప్రేమే గొప్పదని తెలుసుకున్నాడు.
