പണ്ട് പണ്ട്, വിക്രം എന്നൊരു ശക്തനായ രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജ്യം വളരെ സമ്പന്നമായിരുന്നു, എങ്കിലും വിക്രമിന് ഒരു വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു—ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപിടിപ്പുള്ള സ്വർണ്ണം തനിക്ക് മാത്രം സ്വന്തമാകണം എന്ന്.
ഒരു ദിവസം രാജാവ് പൂന്തോട്ടത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു മരത്തിന് പിന്നിൽ നിന്ന് പ്രകാശം വരുന്നത് കണ്ടു. അവിടേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ ഒരു വനദേവത പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. രാജാവ് ഭക്തിയോടെ വണങ്ങി. ദേവത പറഞ്ഞു, "രാജാവേ, നിങ്ങൾക്ക് ഒരു വരം നൽകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്താണ് നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം?"
സ്വർണ്ണത്തോടുള്ള മോഹം കാരണം വിക്രം ഒട്ടും ചിന്തിക്കാതെ പറഞ്ഞു, "ഞാൻ തൊടുന്നതെല്ലാം സ്വർണ്ണമായി മാറണം!"
ദേവത, "അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ" എന്ന് പറഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷയായി.
വിക്രം സന്തോഷത്തോടെ അടുത്തുള്ള ഒരു ചെടിയിൽ തൊട്ടു. അത് ഉടനെ സ്വർണ്ണമായി മാറി! അദ്ദേഹം കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. അവിടെയുള്ള കസേരകളും മേശകളും അദ്ദേഹം സ്വർണ്ണമാക്കി മാറ്റി. എല്ലാം കാണാൻ വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു.
എന്നാൽ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് വിശപ്പായി. അദ്ദേഹം ഒരു പഴം എടുക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ അത് കഠിനമായ സ്വർണ്ണമായി മാറി. വെള്ളം കുടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴും അത് സ്വർണ്ണമായി മാറി. അദ്ദേഹത്തിന് ഒന്നും കഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ആ സമയത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൻ ആദിത്യൻ ഓടിവന്നു. അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ആ കുട്ടിക്ക് വിക്രമിന്റെ കൈകൾ തട്ടിയപ്പോൾ അവൻ ഒരു സ്വർണ്ണ പ്രതിമയായി മാറി! വിക്രം ഭയന്നുപോയി. തന്റെ വരം ഒരു ശാപമാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വനദേവതയെ തേടിപ്പോയി. "എന്റെ മകനെ തിരികെ തരൂ, എനിക്ക് സ്വർണ്ണം വേണ്ട" എന്ന് അദ്ദേഹം അപേക്ഷിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്താപം കണ്ട ദേവത മകനെ വീണ്ടും മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റി. സ്വർണ്ണത്തേക്കാൾ വലുത് സ്നേഹമാണെന്ന് വിക്രം പഠിച്ചു.
