முன்னொரு காலத்தில், பொன்னிறமான மாளிகைகளைக் கொண்ட ஒரு பெரிய நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டைச் சேர்ந்த அரசர் விக்கிரமன் மிகவும் செல்வந்தர், ஆனால் அவருக்கு ஒரு தீராத ஆசை இருந்தது. உலகிலேயே அதிகப்படியான தங்கம் அவரிடம் மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.
ஒரு நாள், அரண்மனைத் தோட்டத்தில் உலாவிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு அதிசயமான ஒளி அவர் கண்களைக் கவர்ந்தது. அந்த ஒளியிலிருந்து ஒரு வனதேவதை தோன்றினாள். அரசர் விக்கிரமன் அவளை வணங்கியதும், தேவதை புன்னகைத்து, "அரசே, உங்கள் தூய்மையான உள்ளத்திற்காக நான் உங்களுக்கு ஒரு வரம் தருகிறேன். என்ன வேண்டும்?" என்று கேட்டாள்.
தங்கத்தின் மீது இருந்த மோகத்தால், விக்கிரமன் யோசிக்காமல், "நான் எதைத் தொட்டாலும் அது உடனே மின்னும் தங்கமாக மாற வேண்டும்" என்று கேட்டார்.
தேவதை, "நிச்சயமாக, இதுவே உன் வரம்" என்று கூறி மறைந்தாள்.
அரசர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அருகில் இருந்த ஒரு செடியைத் தொட்டார். அது உடனே தங்கமாக மாறியது! இதைக் கண்டு வியந்த அவர், அரண்மனை முழுவதும் ஓடிச் சென்று மேஜைகள், நாற்காலிகள் மற்றும் கலைப் பொருட்களைத் தொட்டுப் பார்த்தார். அனைத்தும் தங்கம்!
ஆனால், சிறிது நேரத்திலேயே அவருக்குப் பசி எடுத்தது. அவர் மேஜையில் இருந்த ஒரு சுவையான ஆப்பிளை எடுத்தார். ஆனால், அவர் கைகள் பட்டவுடன் அந்த ஆப்பிள் கடினமான தங்கமாக மாறியது. அவரால் எதையும் சாப்பிட முடியவில்லை. தாகத்திற்காகத் தண்ணீர் குடிக்க முயன்றபோது, அந்தத் தண்ணீர் கூடத் தங்கமாக மாறியது. அவர் மிகுந்த கவலையில் ஆழ்ந்தார்.
அப்போது, அவருடைய அன்பு மகன் இளவரசன் ஆதித்யா ஓடி வந்தான். தந்தை சோகமாக இருப்பதைப் பார்த்த அவன், அவரைத் தழுவ முயன்றான். எதிர்பாராத விதமாக, அரசர் தன் மகனைத் தொட்டுவிட்டார். அடுத்த நொடியே, ஆதித்யா ஒரு தங்கச் சிலையாக மாறினான்!
அரசர் விக்கிரமன் கதறி அழுதார். தான் கேட்ட வரம் ஒரு பெரிய சாபம் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். தங்கம் அவருக்குப் பசியைத் தீர்க்கவோ அல்லது அன்பைத் தரவோ முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டார்.
அவர் மீண்டும் அந்தத் தேவதையைத் தேடிச் சென்று, "தேவதையே, தயவுசெய்து என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். எனக்குத் தங்கம் வேண்டாம், என் மகன் மட்டும் மீண்டும் உயிரோடு வந்துவிட வேண்டும்" என்று கண்ணீருடன் வேண்டினார்.
அவரது உண்மையான வருத்தத்தைக் கண்ட தேவதை மீண்டும் தோன்றினாள். "அரசே, பேராசை எப்போதும் துன்பத்தையே தரும். இப்போது உங்கள் தவறை உணர்ந்துவிட்டீர்கள்" என்று கூறி, மகனை மீண்டும் மனிதனாக மாற்றினாள்.
மகிழ்ச்சியில் திளைத்த அரசர், இனி உலகப் புகழை விட அன்பும் வாழ்வும் தான் முக்கியம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டார்.
பாடம்
பேராசை பெரு நஷ்டத்தைத் தரும்; உண்மையான மகிழ்ச்சி பொருள்களில் இல்லை, அன்பில்தான் உள்ளது.
