ಹಿಂದೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ರಾಜನಿದ್ದನು. ಅವನ ರಾಜ್ಯವು ತುಂಬಾ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಸೆ ಇತ್ತು: ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ಚಿನ್ನ ಅವನವಗೇ ಆಗಿರಬೇಕು.
ಒಂದು ದಿನ ರಾಜನು ತೋಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ವನದೇವತೆಯು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು. ರಾಜನು ಅವಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ, ದೇವತೆಯು "ರಾಜನೇ, ನಿನಗೆ ಒಂದು ವರವನ್ನು ಕೇಳಬಹುದು" ಎಂದಳು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಯೋಚಿಸದೆ, "ನಾನು ಮುಟ್ಟುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಚಿನ್ನವಾಗಬೇಕು" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ದೇವತೆಯು ಅವನ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದಳು. ರಾಜನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಗಿಡವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದನು, ಅದು ತಕ್ಷಣ ಚಿನ್ನವಾಯಿತು! ಅವನು ಅರಮನೆಗೆ ಓಡಿಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದನು. ಎಲ್ಲವೂ ಚಿನ್ನವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು.
ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಹಸಿವಾಯಿತು. ಅವನು ತಿನ್ನಲು ಹಣ್ಣನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ, ಅದು ಕಠಿಣವಾದ ಚಿನ್ನವಾಯಿತು. ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಹೋದಾಗ ಅದು ಕೂಡ ಚಿನ್ನವಾಯಿತು. ಅವನಿಗೆ ಏನನ್ನೂ ತಿನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಅವನ ಮಗ ಆದಿತ್ಯನು ಓಡಿ ಬಂದು ಅಪ್ಪನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದನು. ಅಪ್ಪನ ಕೈ ತಗುಲಿದ ಕೂಡಲೇ ಮಗು ಚಿನ್ನದ ವಿಗ್ರಹವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು! ರಾಜನು ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾದನು. ತಾನು ಕೇಳಿದ ವರವು ಶಾಪ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
ಅವನು ವನದೇವತೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು, "ದೇವತೆಯೇ, ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಮರಳಿ ಕೊಡು, ನನಗೆ ಚಿನ್ನ ಬೇಡ" ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಕೇಳಿಕೊಂಡನು.
ಅವನ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವತೆಯು ಮಗನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಮಾಡಿದಳು. ಅಂದಿನಿಂದ ರಾಜನು ಚಿನ್ನಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು.
