ఒక దట్టమైన అడవిలో కవిన్ అనే ఒక జింక నివసించేది. కవిన్ చూడటానికి చాలా అందంగా ఉండేది, ముఖ్యంగా దాని తలపై ఉన్న కొమ్ములు సూర్యకాంతిలో మెరుస్తూ చాలా గొప్పగా ఉండేవి. ఒక వేసవి మధ్యాహ్నం, కవిన్కు చాలా దాహం వేయడంతో అది ఒక చిన్న చెరువు దగ్గరకు వెళ్ళింది.
చెరువులోని స్వచ్ఛమైన నీటిలో తన ప్రతిబింబాన్ని చూసుకున్న కవిన్, గర్వంతో మురిసిపోయింది. 'అబ్బా! నా కొమ్ములు ఎంత అద్భుతంగా ఉన్నాయో! ఈ అడవిలోనే నేను అత్యంత అందమైన జంతువును!' అని తనలో తాను అనుకుంది. కానీ, కింద ఉన్న తన కాళ్ళను చూసుకున్నప్పుడు కవిన్ నిరాశ చెందింది. 'ఈ కాళ్లు ఎంత సాదాసీదాగా ఉన్నాయో! చూడటానికి అస్సలు అందంగా లేవు! దేవుడు నాకు ఇంత అందమైన కొమ్ములను ఇచ్చి, ఇన్ని సాదాసీదా కాళ్ళను ఎందుకు ఇచ్చాడు?' అని బాధపడింది.
కవిన్ తన అందం గురించి ఆలోచిస్తుండగా, పొదల్లో దాక్కున్న ఒక చిరుతపులి దానిని చూసింది. చిరుతపులి దాడి చేయబోవడంతో, కవిన్ ప్రాణభయంతో వేగంగా పరుగెత్తడం ప్రారంభించింది.
కవిన్ వేగంగా పరుగెడుతున్నప్పుడు, దాని అందమైన కొమ్ములు దారిలో ఉన్న దట్టమైన చెట్ల కొమ్మలకు చిక్కుకుపోయాయి. ఎంత ప్రయత్నించినా ఆ కొమ్మల నుండి బయటపడలేకపోయింది. 'అయ్యో! నా అందమైన కొమ్ములు నేడు నా ప్రాణాలకే ముప్పుగా మారాయి! నా కాళ్లు ఎంత ఉపయోగకరంగా ఉన్నాయో, అవి నన్ను కాపాడగలవు, కానీ నా అందమే నన్ను బంధించింది!' అని కవిన్ విలపించింది.
చిరుతపులి దగ్గరకు వచ్చేసరికి కవిన్కు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. కానీ అప్పటికే మించిపోయింది. అందం కంటే ఉపయోగం ముఖ్యమని కవిన్ గ్రహించింది.
Moral
అతిగా గర్వపడటం ప్రమాదకరం; రూపం కంటే ఉపయోగం ముఖ్యం.
