ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಜಿಂಕೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕವಿನ್ ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು, ಅದರ ತಲೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಕೊಂಬೆಗಳು ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಬಿಸಿಲಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ತೀವ್ರವಾದ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಕವಿನ್ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೆರೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಯಿತು.
ಕೆರೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ಕಂಡ ಕವಿನ್ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಉಬ್ಬಿತು. 'ಅಬ್ಬಾ! ನನ್ನ ಕೊಂಬೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ! ನಾನು ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಾಣಿ,' ಎಂದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿತು. ಆದರೆ ಕೆಳಗೆ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಕವಿನ್ ಬೇಸರಗೊಂಡಿತು. 'ಈ ಕಾಲುಗಳು ಎಷ್ಟು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿವೆ! ನೋಡಲು ಅಷ್ಟೊಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ದೇವರು ನನಗೆ ಇಷ್ಟು ಸುಂದರವಾದ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಇಷ್ಟು ಸಾಧಾರಣವಾದ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಏಕೆ ನೀಡಿದ?' ಎಂದು ಕವಿನ್ ಅಳತೊಡಗಿತು.
ಕವಿನ್ ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಪೊದೆಯ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿರತೆ ಕವಿನ್ ಅನ್ನು ಗಮನಿಸಿತು. ಚಿರತೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಬಂದಾಗ, ಕವಿನ್ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡತೊಡಗಿತು.
ಕವಿನ್ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವಾಗ, ಅದರ ಸುಂದರವಾದ ಕೊಂಬೆಗಳು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ದಟ್ಟವಾದ ಗಿಡ ಮತ್ತು ಮರಗಳ ರೆಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡವು. ಕವಿನ್ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. 'ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ಈ ಸುಂದರವಾದ ಕೊಂಬೆಗಳೇ ಇಂದು ನನ್ನ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿವೆ! ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಎಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿದ್ದವು, ಅವುಗಳೇ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕಿತ್ತು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವೇ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯುತ್ತಿದೆ!' ಎಂದು ಕವಿನ್ ಕೂಗಿತು.
ಚಿರತೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಕವಿನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿತು. ಆದರೆ ಆಗಲೇ ತಡವಾಗಿತ್ತು. ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಉಪಯುಕ್ತತೆ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಕವಿನ್ ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು.
Moral
ಅತಿಯಾದ ಅಹಂಕಾರವು ಅಪಾಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ಉಪಯುಕ್ತವಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕಡೆಗಣಿಸಬೇಡಿ.
