ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கவின் என்ற ஒரு மான் வாழ்ந்து வந்தது. கவின் பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகானது. குறிப்பாக, அதன் தலைပေါ် இருந்த கிளை போன்ற கொம்புகள் மிகவும் பிரகாசமாகவும், கலைநயத்துடனும் இருக்கும். ஒரு வெயில் கால மதிய வேளையில், கவின் மிகுந்த தாகத்துடன் ஒரு சிறிய குளத்தை நோக்கிச் சென்றது.
குளத்தின் தெளிவான நீரில் தனது பிம்பத்தைப் பார்த்த கவின், ஆச்சரியத்தில் உறைந்து போனது. "ஆஹா! என் கொம்புகள் எவ்வளவு கம்பீரமாக மின்னுகின்றன! நான் இந்த காட்டின் மிக அழகான விலங்கு," என்று தனக்குள் பெருமையாகக் கூறிக்கொண்டது. ஆனால், பிறகு தனது கால்களைக் கீழே பார்த்தபோது அதன் முகம் வாடியது. "இந்தக் கால்கள் எவ்வளவு சாதாரணமானவை! பார்ப்பதற்கு அழகாக இல்லையே! கடவுள் எனக்கு இவ்வளவு அழகான கொம்புகளைத் தந்துவிட்டு, ஏன் இப்படிச் சாதாரணமான கால்களைத் தந்துள்ளார்?" என்று வருத்தப்பட்டது.
கவின் தன் அழகைப் பற்றித் தானே நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது, புதருக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த ஒரு வேட்டைப் புலி அதைக் கண்டது. புலி பாய்ந்து வருவதைப் பார்த்த கவின், பயத்தில் நடுங்கியபடி உயிர் தப்பிக்க வேகமாக ஓடியது.
கவின் வேகமாக ஓடியபோது, அதன் அழகான கொம்புகள் அருகில் இருந்த அடர்த்தியான கிளைகளிலும் செடிகளிலும் சிக்கிக்கொண்டன. எவ்வளவு முயன்றும் அவற்றால் கொம்புகளை விடுவிக்க முடியவில்லை. கவின் பதற்றத்துடன்,"ஐயோ! என் அழகான கொம்புகளே இன்று என் உயிருக்கே ஆபத்தாகிவிட்டன! இந்தச் சாதாரண கால்கள் தான் என்னை வேகமாக ஓட வைத்தன, ஆனால் என் அழகு என்னை முடக்கிவிட்டது!" என்று கதறியது.
புலி நெருங்கிவிட்டதைக் கண்ட கவின், தான் செய்த தவறை உணர்ந்து கண்ணீர் விட்டது. ஆனால், காலம் கடந்துவிட்டது. கவினின் அழகும் அதன் அகங்காரமும் அதற்குப் பெரும் விலையைத் தந்துவிட்டன.
பாடம்
தேவையற்ற பெருமை ஆபத்தை விளைவிக்கும்; உண்மையான பயன் தரும் விஷயங்களே சிறந்தது.
