പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു കാട്ടിൽ കവിൻ എന്ന മാനി vivിച്ചു പോന്നു. കവിൻ വളരെ സുന്ദരനായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് അതിന്റെ തലയിലെ മനോഹരമായ കൊമ്പുകൾ വെയിൽ 当 വീഴുമ്പോൾ തിളങ്ങുമായിരുന്നു. ഒരു ഉച്ചസമയത്ത്, കഠിനമായ ദാഹം കാരണം കവിൻ അടുത്തുള്ള ഒരു കുളത്തിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
കുളത്തിലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ തന്റെ പ്രതിബിംബം കണ്ടപ്പോൾ കവിൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. 'ഹാ! എന്റെ കൊമ്പുകൾ എത്ര മനോഹരമാണ്! ഞാൻ ഈ കാട്ടിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരനായ മൃഗമാണ്,' എന്ന് കവിൻ അഭിമാനത്തോടെ ചിന്തിച്ചു. എന്നാൽ താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അതിന്റെ കാലുകൾ കണ്ട് കവിൻ നിരാശനായി. 'ഈ കാലുകൾ എത്ര സാധാരണമാണ്! കാണാൻ ഒട്ടും ഭംഗിയില്ലല്ലോ! ഇത്രയും നല്ല കൊമ്പുകൾ തന്ന ദൈവം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയും മോശമായ കാലുകൾ തന്നത്?' കവിൻ സങ്കടപ്പെട്ടു.
കവിൻ തന്റെ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അടുത്തുള്ള കുറ്റിക്കാട്ടിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു പുലി കവിനെ കണ്ടു. പുലി ഇരയെ പിടിക്കാൻ പാഞ്ഞടുത്തു. പേടിച്ചുപോയ കവിൻ ജീവനും കൊണ്ട് കാട്ടിലൂടെ ഓടി.
വേഗത്തിൽ ഓടിയപ്പോൾ, കവിൻ്റെ മനോഹരമായ കൊമ്പുകൾ അടുത്തുള്ള മരച്ചില്ലകളിലും കുറ്റിച്ചെടികളിലും കുടുങ്ങിപ്പോയി. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും കൊമ്പുകൾ പുറത്തെടുക്കാൻ കവിന് കഴിഞ്ഞില്ല. 'അയ്യോ! എന്റെ ഈ മനോഹരമായ കൊമ്പുകൾ തന്നെ ഇന്ന് എന്റെ ജീവനെടുക്കുന്നു! എന്റെ കാലുകൾ എത്ര നല്ലതാണ്, അവയാണ് എന്നെ ഓടിക്കാൻ സഹായിച്ചത്, പക്ഷേ എന്റെ സൗന്ദര്യം എന്നെ തടഞ്ഞു!' കവിൻ നിലവിളിച്ചു.
പുലി അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ കവിൻ തന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ വൈകിപ്പോയിരുന്നു. സൗന്ദര്യത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി ഉപയോഗപ്രദമായ കാര്യങ്ങളെ വിലമതിക്കേണ്ടതായിരുന്നു എന്ന് കവിൻ മനസ്സിലാക്കി.
Moral
അനാവശ്യമായ അഹങ്കാരം അപകടം വരുത്തിവെക്കും; ഉപയോഗപ്രദമായവയെ എപ്പോഴും ബഹുമാനിക്കുക.
