రైల్వే స్టేషన్లో సాయంత్రం సమయమరన రద్దీగా ఉంది. ఒక రైలు బోగీలో కొందరు కాలేజీ విద్యార్థులు కూర్చుని, గట్టిగా మాట్లాడుకుంటూ సరదాగా గడుపుతున్నారు. రైలు రాగానే వారు తమ సీట్లు పట్టుకోవడంలోనే మునిగిపోయారు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత, ఒక వృద్ధుడు మరియు అతని పదిహేను ఏళ్ల కుమారుడు కవి రైలు ఎక్కారు. కవి కిటికీ పక్కన కూర్చుని బయట దృశ్యాలను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. రైలు కదలడం ప్రారంభించగానే, అతను ఉత్సాహంగా, "నాన్నగారు, చూడండి! ఆ చెట్లు ఎందుకు వెనక్కి పరుగెడుతున్నాయి? అవి మనతో పోటీ పడుతున్నాయా?" అని అడిగాడు.
దగ్గరగా ఉన్న విద్యార్థులు ఒకరినొకరు చూసుకుని నవ్వుకున్నారు. "వీడు పిచ్చి పిల్లోడిలా మాట్లాడుతున్నాడు" అని ఒకరు ఎగతాళి చేశారు.
కవి తన ఆశ్చర్యాన్ని కొనసాగిస్తూ, "నాన్నగారు, ఆ మేఘాలు చూడండి! అవి దూది పింజల్లా ఉన్నాయి! ఆకాశం నీలం రంగు ఎంత బాగుందో కదా!" అని అరిచాడు.
విద్యార్థుల్లో ఒకడు విసుగు చెంది ఆ తండ్రిని అడిగాడు, "అయ్యా, మీ అబ్బాయి ఎందుకు ఇలా వింతగా ప్రవర్తిస్తున్నాడు? చిన్న చిన్న విషయాలకి ఎందుకు అంత గోల చేస్తున్నాడు? అతనికి ఏమైనా సమస్య ఉందా?"
ఆ తండ్రి ప్రశాంతంగా నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు, "పిల్లలూ, అతన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకోవద్దు. కవికి పుట్టినప్పటి నుండి చూపు లేదు. ఇటీవల జరిగిన ఒక శస్త్రచికిత్స వల్ల అతనికి చూపు వచ్చింది. తన జీవితంలో మొదటిసారిగా ఈ ప్రపంచాన్ని కళ్ళతో చూస్తున్నాడు. అతనికి ఈ చెట్లు, ఈ ఆకాశం, ఈ ప్రకృతి అంతా ఒక అద్భుతం."
అది వినగానే ఆ విద్యార్థులందరికీ చాలా సిగ్గు వేసింది. తాము చేసిన తప్పును వారు తెలుసుకున్నారు. వారు కవితో క్షమాపణలు చెప్పి, మిగిలిన ప్రయాణమంతా అతనితో కలిసి ఆ అందమైన దృశ్యాల గురించి మాట్లాడుకుంటూ గడిపారు.
Moral
ఒకరి గురించి పూర్తిగా తెలియకుండా వారిని తక్కువ చేసి మాట్లాడకూడదు.
