ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣವು ಸಂಜೆಯ ಜನಸಂದಣಿಯಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಒಂದು ರೈಲು ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರು ಜೋರಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷದ ಮಗ ಕವಿ ರೈಲನ್ನು ಏರಿದರು. ಕವಿ ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತು ಹೊರಗಿನ ನೋಟವನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು. ರೈಲು ಚಲಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, "ಅಪ್ಪಾ, ನೋಡಿ! ಆ ಮರಗಳು ಯಾಕೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಓಡುತ್ತಿವೆ? ಅವು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿವೆಯೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಗತೊಡಗಿದರು. "ಇವನು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿನಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?" ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಅಣಕಿಸಿದನು.
ಕವಿ ಮುಂದುವರಿದು, "ಅಪ್ಪಾ, ಆ ಮೋಡಗಳು ನೋಡಿ! ಅವು ಹತ್ತಾರು ಹತ್ತಿರದ ಬೆಲ್ಲದ ಮಿಠಾಯಿಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ! ಆಕಾಶದ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ!" ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದನು.
ಇದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾಗದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬನು ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಕೇಳಿದನು, "ಸರ್, ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ? ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಿಗಾಗಿ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?"
ಆ ತಂದೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, "ಮಕ್ಕಳೇ, ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಕವಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಮೂಲಕ ಅವನಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ಬಂದಿದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವನು ಈ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಈ ಮರಗಳು, ಮೋಡಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ."
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ನಾಚಿಕೆಯಾಯಿತು. ತങ്ങൾ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವರು ಕವಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಆ ಸುಂದರ ನೋಟಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು.
Moral
ಯಾರನ್ನೂ ಅವರ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ತಕ್ಷಣವೇ ತೀರ್ಮಾನಿಸಬೇಡಿ.
