வெயில் காலத்து மாலை வேளையில், ஒரு ரயில் நிலையம் மிகுந்த கூட்டத்துடன் காணப்பட்டது. ஒரு பெட்டியில் சில கல்லூரி மாணவர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் மிகவும் சத்தமாகவும், ஒருவருக்கொருவர் கிண்டலாகப் பேசிக்கொண்டும் இருந்தனர். ரயில் வந்து சேர்ந்ததும், அவர்கள் தங்கள் இடங்களை பிடிப்பதிலேயே குதித்து ஓடினர்.
சிறிது நேரத்தில், ஒரு பெரியவரும் அவரது பதினைந்து வயது மகன் கவினும் அந்தப் பெட்டியில் ஏறினர். கவின் ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்து, வெளியே தெரிந்த காட்சிகளைக் கண்டு வியந்து பேசத் தொடங்கினான். "அப்பா! பாருங்கள், அந்த மரங்கள் எல்லாம் ஏன் பின்னாடி ஓடுகின்றன? அவை என்னுடன் பந்தயத்தில் ஈடுபடுகின்றனவா?" என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான்.
இதைப் பார்த்த கல்லூரி மாணவர்கள் ஒருவரைப் பார்த்து ஒருவர் சிரித்துக் கொண்டனர். "என்ன இந்தச் சிறுவன், குழந்தை போலப் பேசுகிறான்?" என்று கிண்டல் செய்தனர். கவின் விடாமல், "அப்பா, அந்த மேகங்கள் ஏன் பஞ்சு மிட்டாய் போல மென்மையாக இருக்கின்றன? வானத்தின் நீல நிறம் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது!" என்று உற்சாகமாகக் கத்தினான்.
மாணவர்களில் ஒருவன் எரிச்சலுடன் பெரியவரிடம் கேட்டான், "ஐயா, உங்கள் மகன் ஏன் இவ்வளவு முட்டாள்தனமாகப் பேசுகிறான்? அவனுக்குப் புரியாத விஷயத்தைப் பற்றி ஏன் இவ்வளவு சத்தம் போடுகிறான்?"
அந்தப் பெரியவர் அமைதியாகச் சிரித்துவிட்டு, மென்மையான குரலில் சொன்னார், "தம்பிகளே, நீங்கள் அவரைத் தவறாக நினைக்க வேண்டாம். கவினுக்குப் பிறப்பிலிருந்தே கண்பார்வை இல்லை. ஒரு அறுவை சிகிச்சை மூலம் அவனுக்குக் கண் பார்வை கிடைத்துள்ளது. இதுதான் அவன் வாழ்க்கையில் முதல் முறை ஒரு ரயிலில் பயணம் செய்வது. அவனுக்கு இந்த உலகம், இந்த வானம், இந்த மரங்கள் என அனைத்தும் ஒரு புதிய அதிசயம்.
அவன் பார்க்கும் ஒவ்வொரு பொருளும் அவனுக்குப் புதிய அனுபவம். அவன் பேசுவது முட்டாள்தனம் அல்ல, அது அவனது மகிழ்ச்சி.
அந்தக் கல்லூரி மாணவர்கள் அனைவரும் ஒரு நிமிடம் மௌனமானார்கள். அவர்கள் செய்த கிண்டலுக்காகவும், அவனது உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளாமல் பேசியதற்காகவும் மிகவும் வெட்கப்பட்டனர். ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அவர்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்து, கவினிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, அவனது வியப்பைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தொடங்கினர்.
பாடம்
ஒருவரைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளாமல் அவசரப்பட்டுத் தீர்ப்பு வழங்கக் கூடாது.
