ఒక చిన్న గ్రామంలో సోము అనే వృద్ధుడు నివసించేవాడు. అతనికి రాకీ అనే కుక్క అంటే చాలా ఇష్టం. రాకీ చాలా ఏళ్లుగా సోము ఇంటిని కాపాడుతూ వస్తోంది. కానీ ఇప్పుడు రాకీకి వయసు పైబడింది. దాని వేగం తగ్గింది, నడవడానికి కూడా ఇబ్బంది పడుతోంది.
ఒక రోజు ఉదయం సోము తన తోటలో పని చేస్తుండగా, ఒక చిన్న కుందేలు వచ్చి తన కూరగాయలను తినడం చూశాడు. దీనికి కోపించిన సోము, రాకీని చూసి, "రాకీ! వెళ్ళి ఆ కుందేలును పట్టు! అది నా తోటను నాశనం చేస్తోంది!" అని ఆజ్ఞాపించాడు.
రాకీ ఉత్సాహంగా పరిగెత్తడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ కొద్ది దూరం వెళ్ళగానే దాని శ్వాస తీసుకోవడం కష్టమైంది, కాళ్ళకు నొప్పులు వచ్చాయి. కుందేలు చాలా వేగంగా తప్పించుకుంది, కానీ వయసు పైబడిన రాకీకి దాన్ని పట్టుకోవడం సాధ్యపడలేదు. రాకీ నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ సోము దగ్గరకు వచ్చి, అతని కాళ్ళ దగ్గర కూర్చుంది.
"ఏమైంది రాకీ? ఒక చిన్న కుందేలును కూడా పట్టుకోలేవా? నువ్వు ఇప్పుడు దేనికీ పనికిరావు!" అని సోము విసుగ్గా అన్నాడు.
రాకీ సోము కళ్ళలోకి చూస్తూ, "యజమాని, నా మనసు ఇంకా పాతలాగే మీకు సేవ చేయాలని కోరుకుంటోంది. కానీ నా వృద్ధ శరీరం నాకు సహకరించడం లేదు. వయసు పెరిగిందని నన్ను ఒంటరిగా వదిలేయకండి" అని చెబుతున్నట్లుగా చూసింది.
ఆ క్షణంలో సోముకి తన తప్పు తెలిసింది. తాను వయసు పెరిగి ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు ఎంత బాధపడతారో, రాకీ కూడా అలాగే అనుభవిస్తోందని అతనికి అర్థమైంది. రాకీ శక్తితో కాదు, ప్రేమతో తనతో ఉందని అతను తెలుసుకున్నాడు. సోము రాకీని దగ్గరకు తీసుకుని, "నన్ను క్షమించు రాకీ, నువ్వు ఎప్పుడూ నా కుటుంబంలో ఒక భాగమే" అని ప్రేమగా అన్నాడు.
Moral
వృద్ధులను ప్రేమగా చూసుకోవాలి; నిజమైన నమ్మకానికి బలం కంటే ప్రేమ ముఖ్యం.
