ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற முதியவர் வசித்து வந்தார். அவருக்கு ராக்கி என்ற ஒரு நாய் மிகவும் பிடித்தமான நண்பனாக இருந்தது. ராக்கி பல வருடங்களாக சோமுவின் வீட்டைக் காத்து வந்தது. ஆனால் இப்போது ராக்கிக்கு வயதாகிவிட்டது. அதன் கால்கள் மெதுவாகத் தள்ளின, அதன் வேகமும் குறைந்துவிட்டது.
ஒரு நாள் காலை, சோமு தனது தோட்டத்திற்குச் சென்றார். அங்கே ஒரு சிறிய முயல் குட்டி புற்களுக்கு இடையில் வேகமாக ஓடி மறைந்து கொண்டிருந்தது. அந்த முயல் தோட்டத்திலுள்ள காய்கறிகளைத் தின்று கொண்டிருந்தது. இதைப் பார்த்த சோமுவுக்குக் கோபம் வந்தது. அவர் ராக்கியைப் பார்த்து, "ராக்கி! அந்த முயலைத் துரத்திப் பிடி! அது என் தோட்டத்தையே அழித்துவிடும்!" என்று கட்டளையிட்டார்.
ராக்கி உற்சாகமாக எழுந்து ஓட முயன்றது. ஆனால், சில அடிகள் கடந்தவுடன் அதன் மூச்சுத் திணறத் தொடங்கியது. முயல் மிக வேகமாகத் தாவிச் சென்றது, ஆனால் ராக்கிக்குத் தசை வலி மற்றும் மூட்டு வலி காரணமாக அதைத் தொடவே முடியவில்லை. சோமுவின் கோபமான பார்வையைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல், ராக்கி மெதுவாக சோமுவின் காலடியில் வந்து அமர்ந்தது.
"என்ன ராக்கி? ஒரு சின்ன முயலைக்கூட உன்னால் பிடிக்க முடியவில்லையா? நீ இப்போது எதற்கும் உதவாத நாயாக மாறிவிட்டாயே!" என்று சோமு வருத்தத்துடன் கேட்டார்.
ராக்கி சோமுவின் கண்களைப் பார்த்து மெல்லிய குரலில்,"ஐயா, என் மனதிற்கு இன்னும் அதே வேகம் இருக்கிறது. உங்களைப் பாதுகாக்கவும், உங்களுக்காக வேலை செய்யவும் நான் இன்னும் ஆசைப்படுகிறேன். ஆனால் என் வயதான உடல் இப்போது ஒத்துழைக்கவில்லை. நான் உங்களைச் சேவையாற்ற விரும்புகிறேன், ஆனால் நீங்கள் என்னை ஒரு பயனற்ற விலங்காக ஒதுக்கிவிடாதீர்கள்" என்று சொல்வது போல சோமுவின் மனதைத் தொட்டது.
அந்தத் தருணத்தில் சோமுவின் கண்கள் கலங்கின. தான் முதுமையடைந்து தனிமையில் உணரும் அதே வலியை, இந்தத் தன்னலமற்ற நாய் அனுபவிப்பதைப் புரிந்து கொண்டார். ஒரு காலத்தில் தன்னை எவ்வளவு பாதுகாத்ததோ, அதே அன்பை இப்போது தான் ராக்கிக்குத் தர வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார். ராக்கியைத் தழுவிக்கொண்டு, "மன்னித்துவிடு ராக்கி, நீ எப்போதும் என் குடும்பத்தின் ஒரு பகுதிதான்" என்று கூறினார்.
பாடம்
வயதான காலத்தில் அன்பும் கவனிப்பும் மிக அவசியம்; பலன் எதிர்பார்க்காமல் செய்த உதவியை மறக்கக்கூடாது.
