ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಎಂಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಮನುಷ್ಯನಿದ್ದನು. ಅವನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಗೆಳೆಯ ರಾಕಿ ಎಂಬ ನಾಯಿ. ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ರಾಕಿ ಸೋಮುನ ಮನೆಯನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ರಾಕಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ, ಅದರ ಓಟ ಮತ್ತು ಚಟುವಟಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ.
ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೋಮು ತನ್ನ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮೊಲವು ತೋಟದ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಇದರಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡ ಸೋಮು ರಾಕಿಗೆ, "ರಾಕಿ, ಹೋಗಿ ಆ ಮೊಲವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಾ! ಅದು ನನ್ನ ತೋಟವನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಿದೆ!" ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು.
ರಾಕಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಓಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಓಡಿದ ಮೇಲೆ ಅದರ ಉಸಿರಾಟ ಜೋರಾಯಿತು ಮತ್ತು ಕಾಲು ನೋವು ಶುರುವಾಯಿತು. ಮೊಲವು ತುಂಬಾ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿಹೋಯಿತು, ಆದರೆ ರಾಕಿಗೆ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ರಾಕಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸೋಮು ಬಳಿ ಬಂದು ಅವನ ಪಾದದ ಬಳಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು.
"ಏನಾಯ್ತು ರಾಕಿ? ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೊಲವನ್ನೇ ಹಿಡಿಯಲು ನಿನಗೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ನೀನು ಈಗ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲದ ನಾಯಿಯಾಗಿದ್ದೀಯಾ!" ಎಂದು ಸೋಮು ಬೇಸರದಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ರಾಕಿ ಸೋಮುನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, "ಯಜಮಾನರೇ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಮೊದಲಿನಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಾದ ದೇಹ ನನಗೆ ಸಾಥ್ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡಬೇಡಿ" ಎಂದು ಹೇಳುವಂತೆ ನೋಯಿತು.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸೋಮುಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ತಾನು ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ಅನುಭವಿಸುವ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ರಾಕಿಯೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ರಾಕಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲ್ಲ, ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸೋಮುನ ಜೊತೆಗಿದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು. ಸೋಮು ರಾಕಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, "ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು ರಾಕಿ, ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯ," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
Moral
ವಯಸ್ಸಾದವರನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಶಕ್ತಿಗಿಂತ ಪ್ರೀತಿ ದೊಡ್ಡದು.
