ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ സോമു എന്ന വൃദ്ധൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരൻ റോക്കി എന്ന നായയായിരുന്നു. വർഷങ്ങളോളം സോമുവിന്റെ വീടിന് കാവൽ നിന്ന റോക്കി ഇപ്പോൾ പ്രായമായിരിക്കുന്നു. ഒരുകാലത്ത് വേഗത്തിൽ ഓടിയിരുന്ന റോക്കിയുടെ കാലുകൾ ഇപ്പോൾ തളർന്നിരിക്കുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ സോമു തന്റെ പച്ചക്കറിത്തോട്ടത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ മുയൽ കുട്ടി വന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചെടികൾ തിന്നുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു. ദേഷ്യം വന്ന സോമു റോക്കിയോട് പറഞ്ഞു, "റോക്കി, വേഗം പോയി ആ മുയലിനെ പിടിക്കൂ! അത് എന്റെ തോട്ടം നശിപ്പിക്കുകയാണ്!"
റോക്കി ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ കുറച്ചു ദൂരം ഓടിയപ്പോൾ തന്നെ റോക്കിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങി. മുയൽ വളരെ വേഗത്തിൽ ഓടി മറഞ്ഞു. റോക്കിയുടെ വയസ്സായ ശരീരത്തിന് അതിനെ പിടിക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. റോക്കി പതുക്കെ നടന്ന് സോമുവിന്റെ അടുത്ത് വന്ന് കാല്ക്കൽ ഇരുന്നു.
"എന്താ റോക്കി, ഒരു ചെറിയ മുയലിനെ പോലും നിനക്ക് പിടിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലേ? നീ ഇപ്പോൾ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനായി മാറിയല്ലോ!" സോമു പരിഭവിച്ചു.
റോക്കി സോമുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി സങ്കടത്തോടെ ഇരുന്നു. അതിന്റെ നോട്ടത്തിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു: "യജമാനനേ, പഴയതുപോലെ നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ എന്റെ ശരീരം ഇപ്പോൾ എന്നെ അനുസരിക്കുന്നില്ല. പ്രായമായതുകൊണ്ട് എന്നെ തനിച്ചാക്കി വിടരുത്."
ആ നിമിഷം സോമുവിന്റെ ഉള്ളം നൊന്തു. താൻ പ്രായമായതുകൊണ്ട് അനുഭവിക്കുന്ന അതേ ഏകാന്തതയും അവഗണനയും റോക്കിയും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. റോക്കി പഴയതുപോലെ വേഗത്തിൽ ഓടില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവന്റെ സ്നേഹം പഴയതിനേക്കാൾ വലുതാണ്. സോമു റോക്കിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു പറഞ്ഞു, "എന്നെ ക്ഷമിക്കൂ റോക്കി, നീ എന്നും എന്റെ കുടുംബാംഗമാണ്."
Moral
പ്രായമായവരെ സ്നേഹത്തോടെയും കരുതലോടെയും സംരക്ഷിക്കുക; പ്രായം കുറയുന്നത് സ്നേഹത്തെ കുറയ്ക്കുന്നില്ല.
