పూర్వం విక్రమ్ అనే రాజు ఒక గొప్ప రాజ్యాన్ని పాలించేవాడు. అతను చాలా మంచివాడు, కానీ అతని మనసులో ఒక చిన్న సందేహం ఉండేది. అతని రాజ్యంలో ఎంతో మంది సైనికులు, సేవకులు ఉండేవారు. కానీ, కష్టకాలంలో వారు నిజంగా తన పక్షాన నిలబడతారా లేక డబ్బు కోసం తనను వదిలేస్తారా అన్న భయం అతనికి ఉండేది.
ఈ సందేహాన్ని తీర్చుకోవడానికి రాజు తన మంత్రిని సంప్రదించాడు. మంత్రి ఒక ఉపాయం చెప్పాడు, "మహారాజా, ఒక వ్యక్తి యొక్క నిజమైన స్వభావాన్ని తెలుసుకోవాలంటే వారికి పరీక్షలు పెట్టడం కంటే, ఆశలను చూపించడం మంచిది."
మరుసటి రోజు, రాజు తన సైనికులతో కలిసి నగరంలోని రద్దీగా ఉన్న సంతకు వెళ్ళాడు. ప్రజల మధ్య నడుస్తుండగా, రాజు అకస్మాత్తుగా తన సంచిని తెరిచి, అందులోని బంగారు నాణేలను మరియు విలువైన రత్నాలను దారిలో చల్లాడు. అది చూడగానే, రాజుతో పాటు వచ్చిన సేవకులు మరియు సైనికులు ఆ బంగారు నాణేల కోసం పరుగు తీశారు. అందరూ ఒకరినొకరు నెట్టుకుంటూ ఆ సంపదను దక్కించుకోవడానికి ప్రయత్నించారు.
కానీ, కవి అనే యువ సైనికుడు మాత్రం అస్సలు కదలలేదు. అందరూ డబ్బు కోసం పరుగెడుతుంటే, అతను తన ఈటితో రాజుకు రక్షణగా నిలబడ్డాడు. అతని దృష్టి అంతా రాజు భద్రతపైనే ఉంది.
రాజు కవి దగ్గరకు వెళ్లి, "కవీ, నీకు ఈ రత్నాలు వద్దు అనుకుంటున్నావా? నువ్వు కూడా అందరిలాగే వెళ్లి వీటిని తీసుకోవచ్చు కదా?" అని అడిగాడు.
కవి వినయంగా, "మహారాజా, నా కర్తవ్యం మిమ్మల్ని కాపాడటం మాత్రమే, మీ సంపదను పోగు చేయడం కాదు. నా కర్తవ్యాన్ని వదిలితే నా గౌరవం పోతుంది," అని సమాధానం చెప్పాడు.
కవి యొక్క ఈ నిబద్ధతను చూసి రాజు ఎంతో సంతోషించాడు. రాజుకు వారసులు లేకపోవడంతో, తన రాజ్యాన్ని పాలించడానికి కవి సరైన వ్యక్తి అని నిర్ణయించుకున్నాడు. కాలక్రమేణా, కవి ఒక గొప్ప రాజుగా మారి, తన నిజాయితీతో ప్రజలందరినీ సుఖసంతోషాలతో పాలించాడు.
Moral
నిజాయితీ మరియు కర్తవ్య పాలన మనిషిని ఉన్నత శిఖరాలకు చేరుస్తాయి.
