പണ്ട് പണ്ട്, വിക്രം എന്ന രാജാവ് ഒരു വലിയ സാമ്രാജ്യം ഭരിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം വളരെ ദയാലുവായ രാജാവായിരുന്നു, എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് സേവകരും സൈനികരും ഉണ്ടെങ്കിലും, അവർ തന്നോട് കാണിക്കുന്ന വിശ്വസ്തത യഥാർത്ഥമാണോ അതോ സമ്പത്തിനോടുള്ള ആർത്തി കൊണ്ടാണോ എന്ന സംശയം അദ്ദേഹത്തെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഈ സംശയം പരിഹരിക്കാൻ അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രധാനമന്ത്രിയോട് ഉപദേശം തേടി. മന്ത്രി ഒരു ബുദ്ധിപരമായ വഴി പറഞ്ഞുതന്നു: "പ്രഭു, ഒരാളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയാൻ അവർക്ക് ഒരു പരീക്ഷണമല്ല, മറിച്ച് ഒരു പ്രലോഭനം നൽകുന്നതാണ് നല്ലത്."
അടുത്ത ദിവസം, രാജാവ് തന്റെ സൈനികരുമായി നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ചന്തയിലേക്ക് പോയി. ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ വെച്ച്, രാജാവ് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഒരു പന്ത് തുറന്ന് അതിലെ സ്വർണ്ണനാണയങ്ങളും രത്നങ്ങളും ചന്തയുടെ പാതയിൽ ചിതറിച്ചുവിട്ടു. ഇതുകണ്ടതും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സേവകരും സൈനികരും ആവേശത്തോടെ ആ സ്വർണ്ണത്തിന് പിന്നാലെ ഓടി. അവർ പരസ്പരം തള്ളിയും പിടിച്ചും ആ സമ്പത്ത് സ്വന്തമാക്കാൻ മത്സരിച്ചു.
എന്നാൽ, കവി എന്ന യുവ കാവൽക്കാരൻ മാത്രം ഒരിടത്തുനിന്നും അനങ്ങിയില്ല. മറ്റുള്ളവർ സ്വർണ്ണത്തിനായി ഓടുമ്പോൾ, കവി തന്റെ കയ്യിലുള്ള കുന്തവുമായി രാജാവിന് ചുറ്റും കാവൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ സുരക്ഷ മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം.
രാജാവ് കവിയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ചോദിച്ചു, "കവി, നിനക്ക് ഈ രത്നങ്ങൾ വേണ്ടേ? നീയും മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ ഓടിപ്പോയി ഇവയെല്ലാം എടുത്തോളാമല്ലോ?"
കവി വിനയത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു, "പ്രഭു, എന്റെ കടമ നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണ്, നിങ്ങളുടെ സമ്പത്ത് ശേഖരിക്കുക എന്നതല്ല. എന്റെ കടമയിൽ നിന്ന് ഞാൻ മാറുന്നത് എന്റെ അന്തസ്സിനെ കളയുന്നതിന് തുല്യമാണ്."
കവിയുടെ ഈ സത്യസന്ധതയിൽ രാജാവ് അതീവ സന്തുഷ്ടനായി. രാജാവിന് മക്കളില്ലാത്തതിനാൽ, തന്റെ സാമ്രാജ്യം ഭരിക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യനായ വ്യക്തി കവിയാണെന്ന് അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, കവി ഒരു മികച്ച രാജാവായി വാഴുകയും തന്റെ വിശ്വസ്തതയിലൂടെ രാജ്യത്തെ ഐശ്വര്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്തു.
Moral
കടമയും സത്യസന്ധതയുമാണ് ഒരു മനുഷ്യനെ മഹാനാക്കുന്നത്.
