ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ರಾಜನು ಒಂದು ಸಮೃದ್ಧ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಬಹಳ ದಯಾಳು ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯವಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಂಶಯವಿತ್ತು. ಅವನ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಸೈನಿಕರು ಮತ್ತು ಸೇವಕರಿರುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ತನಗಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆಯೇ ಅಥವಾ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆಯೇ ಎಂಬ ಭಯ ಅವನಿಗೆ ಇತ್ತು.
ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಅವನು ತನ್ನ ಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದನು. ಮಂತ್ರಿ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೇಳಿದನು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿಜವಾದ ಗುಣವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಅವರಿಗೆ ಸವಾಲನ್ನು ನೀಡುವ ಬದಲು, ಆಸೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರೆ ಸಾಕು."
ಮರುದಿನ, ರಾಜನು ತನ್ನ ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ ನಗರದ ದೊಡ್ಡ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋದನು. ಜನಸಂದಣಿಯ ನಡುವೆ, ರಾಜನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತನ್ನ ಚೀಲವನ್ನು ತೆರೆದು ಅದರಲ್ಲಿನ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ರತ್ನಗಳನ್ನು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅವನ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಸೈನಿಕರು ಮತ್ತು ಸೇವಕರು ಆಸೆಯಿಂದ ಚಿನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ಓಡತೊಡಗಿದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತಳ್ಳುತ್ತಾ ಆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು.
ಆದರೆ, ಕವಿ ಎಂಬ ಯುವ ಸೈನಿಕ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ곳ದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಅವನು ಚಿನ್ನದ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ಏಕೈಕ ಗುರಿ ರಾಜನ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿತ್ತು. ಜನಸಂದಣಿ ಮತ್ತು ಗದ್ದಲದ ನಡುವೆಯೂ ಅವನು ರಾಜನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನು.
ರಾಜನು ಕವಿಯ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೇಳಿದನು, "ಕವಿಯೇ, ನಿನಗೆ ಈ ರತ್ನಗಳು ಬೇಕಿಲ್ಲವೇ? ನೀನು ಕೂಡ ಎಲ್ಲರಂತೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದಲ್ಲವೇ?"
ಕವಿ ವಿನಯದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ನನ್ನ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆ. ಈ ಚಿನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮರೆಯುವೆನೆಂದರೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಗೌರವವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ."
ಕವಿಯ ಈ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಕಂಡು ರಾಜನು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು. ರಾಜನಿಗೆ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳಲು ಕವಿಯೇ ಸರಿಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಮುಂದೆ ಕವಿ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನಾಗಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿದನು.
Moral
ಕರ್ತವ್ಯ ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು.
