முன்னொரு காலத்தில், செழிப்பான ஒரு ராஜ்யத்தை விக்ரம் என்ற அரசர் ஆண்டு வந்தார். அவர் மிகவும் அன்பானவர், ஆனால் ஒரு பெரிய கவலை அவரைத் தூங்கவிடாமல் செய்தது. அவரது அரண்மனையில் நூற்றுக்கணக்கான வீரர்கள் மற்றும் பணியாளர்கள் இருந்தனர். ஆனால், இக்கட்டான சூழ்நிலையில் அவர்கள் தங்களுக்குத் துணையாக நிற்பார்களா அல்லது பணத்திற்காகத் தங்களை விட்டுவிடுவார்களா என்ற சந்தேகம் அவருக்குள் இருந்தது.
தன் நம்பிக்கைக்குரிய அமைச்சரிடம் அவர் இந்தத் துயரத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அமைச்சர் ஒரு புத்திசாலித்தனமான திட்டத்தைக் கூறினார். "அரசே, ஒருவரின் உண்மையான குணத்தை அறிய அவருக்குச் சோதனைகளை விட, ஆசைகளைத் தருவதே சிறந்தது," என்றார்.
அடுத்த வாரம், அரசர் தனது பாதுகாப்புப் படையுடன் நகரின் பரபரப்பான சந்தைக்குச் சென்றார். மக்கள் கூட்டத்திற்கு நடுவே, அரசர் திடீரென்று தனது பையைத் திறந்து, அதில் இருந்த விலைமதிப்பற்ற வைரங்கள் மற்றும் தங்கக் காசுகளைச் சந்தைப் பாதையில் சிதறவிட்டார். இதைப் பார்த்ததும், அங்கிருந்த பணியாளர்களும் அங்கிருந்த மற்றவர்களும் கண்களைப் பிரியாமல் அந்தப் பணத்திற்காகப் போட்டி போட்டனர். ஒருவருக்கொருவர் முட்டி மோதி, அந்தத் தங்கம் மற்றும் வைரங்களைத் தட்டிச் செல்ல ஓடினர்.
ஆனால், கதிர் என்ற இளம் காவலன் மட்டும் அசையாமல் நின்றிருந்தான். அவனது கையில் இருந்த ஈட்டியும், அரசின் அருகில் அவன் காக்க வேண்டிய கடமையுமே அவனுக்கு முக்கியமாக இருந்தது. மற்றவர்கள் பணத்தைத் தேடி ஓடியபோது, கதிர் அரசர் பாதுகாப்பாக இருப்பதை மட்டுமே உறுதி செய்தான்.
அரசர் கதிரின் அருகில் சென்று, "கதிரே, உனக்கு இந்த வைரங்கள் தேவையில்லையா? நீயும் மற்றவர்களைப் போல ஓடிப் போய் இதைப் பெற்றுக்கொள்ளலாமே?" என்று கேட்டார். அதற்கு கதிர் அமைதியாக, "மன்னிக்கவும் அரசே, என் கடமை உங்களைக் காப்பதே தவிர, உங்கள் செல்வத்தைச் சேகரிப்பதே அல்ல," என்று பதிலளித்தான்.
கதிரின் இந்தத் தூய்மையான குணத்தைக் கண்ட அரசர் மிகுந்த நெகிழ்ந்து போனார். அவருக்கு வாரிசு இல்லாததால், தனது அரசாட்சியைத் தொடர மிகச் சரியான நபர் கிடைத்துவிட்டதாக அவர் உணர்ந்தார். பல ஆண்டுகள் கழித்து, கதிர் ஒரு சிறந்த மன்னனாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, தனது விசுவாசத்தாலும் நேர்மையாலும் அந்த நாட்டைப் பெரும் புகழுடன் வழிநடத்தினார்.
