ఒక అందమైన కొండ ప్రాంతంలోని చిన్న గ్రామంలో నేసన్ అనే బాలుడు తన తల్లితో కలిసి నివసించేవాడు. నేసన్ చాలా నిజాయితీపరుడు; ఇతరుల వస్తువుల మీద అతనికి ఎప్పుడూ ఆశ ఉండేది కాదు. 'కష్టపడితే వచ్చే దానిలోనే నిజమైన సంతోషం ఉంటుంది' అని అతని తల్లి ఎప్పుడూ చెబుతుండేది.
ఒకరోజు అడవిలో గొర్రెలను కాస్తున్న సమయంలో, పొదల్లో మెరుస్తున్న ఒక చిన్న చెక్క పెట్టె నేసన్కు కనిపించింది. ఆశ్చర్యకరంగా, ఆ పెట్టె మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది! 'నేను ఒక మాయా పెట్టెను. నీకు ఏం కావాలన్నా అడుగు, నేను ఇస్తాను,' అని ఆ పెట్టె చెప్పింది.
నేసన్కు ఆస్తుల మీద ఆశ లేకపోవడంతో, అతను ఆ పెట్టెను ఇంటికి తీసుకెళ్లి తన తల్లికి చూపించాడు. కానీ, నేసన్ స్నేహితుడు కథిరా ఇది చూసివేశాడు. అతనికి అత్యాశ కలిగింది. నేసన్ లేని సమయంలో కథిరా ఆ పెట్టెను దొంగిలించి, 'నాకు చాలా బంగారం, నగలు కావాలి!' అని అడిగాడు. వెంటనే ఆ పెట్టె అతనికి కావాల్సినవన్నీ ఇచ్చేసింది.
త్వరలో ఈ మాయా పెట్టె గురించి గ్రామంలో అందరికీ తెలిసింది. గ్రామస్తులందరూ తమకు కావాల్సిన వస్తువుల కోసం పెట్టె దగ్గరకు పరుగులు తీశారు. ఎవరికీ పని చేయడం ఇష్టం లేదు; అందరూ సోమరిపోతులుగా మారిపోయారు. కానీ పని లేకపోవడంతో గ్రామంలో గొడవలు, అసూయలు పెరిగిపోయాయి. ప్రజల ప్రశాంతత పోయింది.
గ్రామ పరిస్థితి చూసి నేసన్ బాధపడ్డాడు. ఒకరోజు గ్రామస్తులందరూ నేసన్ దగ్గరకు వచ్చి, 'నేసన్, మేము తప్పు చేశాము. ఈ పెట్టె మాకు సంతోషాన్ని ఇవ్వలేదు, కేవలం అశాంతిని, సోమరితనాన్ని మాత్రమే ఇచ్చింది. దయచేసి మమ్మల్ని కాపాడు,' అని వేడుకున్నారు.
నేసన్ ఆ పెట్టెతో, 'మాకు వస్తువులు వద్దు, మళ్ళీ కష్టపడి పని చేసే శక్తి, ప్రశాంతత కావాలి,' అని కోరాడు. వెంటనే ఆ పెట్టె మాయమైపోయింది. గ్రామస్తులందరూ మళ్ళీ తమ పనుల్లో నిమగ్నమయ్యారు. వారి కష్టపడే తత్వంతో గ్రామం మళ్ళీ అభివృద్ధి చెందింది.
Moral
అత్యాశ శాంతిని నాశనం చేస్తుంది; కష్టపడి పనిచేయడమే నిజమైన సంపద.
