அழகிய மலை அடிவாரத்தில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கே நேசன் என்ற சிறுவன் தன் தாயுடன் வசித்து வந்தான். நேசன் மிகவும் நேர்மையானவன்; பிறருடைய பொருளுக்கு ஒருபோதும் ஆசைப்பட்டதில்லை. அவனது அம்மா அவனுக்கு எப்போதும், 'உழைப்பால் கிடைக்கும் பொருளே உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தரும்' என்று சொல்லிக்கொடுப்பார்.
ஒரு நாள், காட்டில் ஆடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, புதருக்குள் மின்னும் ஒரு சிறிய மரப்பெட்டி அவனுக்குக் கிடைத்தது. ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அந்தப் பெட்டி பேசத் தொடங்கியது! 'நான் ஒரு மாயப் பெட்டி. உனக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேட்டால், அதை நான் தருவேன்' என்று அந்தப் பெட்டி கூறியது.
நேசன் அந்தப் பெட்டியைப் பார்த்துவிட்டு, 'எனக்கு எதுவும் வேண்டாம், இது என் அம்மாவிடமே இருக்கட்டும்' என்று கூறிவிட்டு வீட்டிற்குச் சென்றான். ஆனால், நேசனின் நண்பன் கதிர் இதைப் பார்த்துவிட்டான். கதிரின் மனதில் பேராசை பிறந்தது. நேசன் இல்லாத நேரத்தில், அவன் அந்தப் பெட்டியைத் திருடிச் சென்று, 'எனக்கு நிறைய பொன் மற்றும் நகைகள் வேண்டும்' என்று கேட்டான்.
விரைவில் அந்தப் பெட்டியின் ரகசியம் ஊர் முழுவதும் பரவியது. மக்கள் அனைவரும் பெட்டியிடம் தங்களுக்குத் தேவையான வசதிகளைக் கேட்டார்கள். யாருக்கும் வேலை செய்யத் தோன்றவில்லை; அனைவரும் பெட்டியையே நம்பி சோம்பேறிகளாக மாறினர். ஆனால், வேலை இல்லாததால் ஊரில் சண்டைகளும், பொறாமையும் அதிகரித்தன. மக்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதை விட, ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டுக் கொண்டே இருந்தனர்.
ஊரின் நிலைமை மோசமாவதை நேசன் கவனித்தான். ஒரு நாள், கிராம மக்கள் அனைவரும் நேசனிடம் வந்து, 'நேசன், நாங்கள் செய்த தவறை உணர்ந்துவிட்டோம். இந்த மாயப் பெட்டி எங்களுக்கு அமைதியைத் தரவில்லை, மாறாகச் சோம்பேறித்தனத்தையும் சண்டையையும் தான் தந்தது. தயவுசெய்து இதைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்' என்று வேண்டினர்.
நேசன் அந்தப் பெட்டியிடம், 'எங்கள் ஊர் மக்கள் மீண்டும் உழைப்பால் முன்னேற வேண்டும், அவர்களுக்குத் தேவை நிம்மதி மட்டுமே' என்று கேட்டான். உடனே அந்தப் பெட்டி மறைந்து போனது. மக்கள் மீண்டும் தங்கள் வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினர். கடின உழைப்பால் ஊர் மீண்டும் செழிப்படைந்தது. நேசன் தன் நேர்மையால் அந்த ஊரின் அமைதியை மீட்டெடுத்தான்.
பாடம்
பேராசை நிம்மதியைக் கெடுக்கும்; உழைப்பே உண்மையான செல்வம்.
