ఒకానొక కాలంలో ఒక గొప్ప రాజ్యం ఉండేది. రాజు తన కొడుకుని కొత్త రాజుగా పట్టాభిషిక్తుడిని చేశాడు. కానీ, అధికారం రాగానే యువరాజుకు గర్వం పెరిగింది. యువత మాత్రమే దేశానికి ఉపయోగపడతారు, వృద్ధులు కేవలం భారమే అని అతను భావించాడు.
దీనివల్ల, యాభై ఏళ్లు పైబడిన వారందరూ దేశం విడిచి వెళ్ళిపోవాలని అతను ఒక కఠినమైన చట్టం తెచ్చాడు. అనుభవం ఉన్న మంత్రులు, పెద్దలు అందరూ బాధతో దేశం విడిచి వెళ్ళిపోయారు.
కవి అనే యువ రైతుకు తన తాతయ్య అంటే చాలా ప్రాణం. తాతయ్యను విడిచి ఉండలేక, అతన్ని తన ఇంట్లోని ఒక చిన్న గదిలో రహస్యంగా దాచి ఉంచాడు.
కొద్ది రోజుల్లోనే భయంకరమైన వర్షాలు, వరదలు వచ్చాయి. పొలాల్లో ఉన్న విత్తనాలన్నీ నీటిలో కొట్టుకుపోయాయి. వర్షం తగ్గేసరికి, దేశంలో ఒక్క విత్తనం కూడా మిగలలేదు. యువ రైతులకి ఎక్కడ విత్తనాలు దొరుకుతాయో తెలియలేదు. దేశమంతా కరువు వచ్చింది.
కవి దిగులుగా తన తాతయ్యతో, "తాతయ్యా, విత్తనాలు లేవు కదా, మనం ఏం చేద్దాం?" అని అడిగాడు.
తాతయ్య నవ్వుతూ, "కవీ, భయపడకు. ప్రకృతి విత్తనాలను ఎక్కడ దాచుకుంటుందో గమనించు. పక్షులు పాత చెట్లపై విశ్రాంతి తీసుకున్నప్పుడు, వాటి ద్వారా విత్తనాలు నేలకి చేరుతాయి. చీమలు కూడా విత్తనాలను సేకరించి తమ పుట్టల్లో దాచుకుంటాయి. మనం ఆ ప్రాంతాలను వెతకాలి," అని చెప్పారు.
తాతయ్య చెప్పినట్టే కవి అడవిలో, చీమల పుట్టల దగ్గర వెతికాడు. అతనికి చాలా విత్తనాలు దొరికాయి. వాటితో మళ్ళీ వ్యవసాయం మొదలుపెట్టాడు.
ఈ విషయం రాజుకు తెలిసింది. రాజు కవిని పిలిపించి విచారించాడు. కవి తన తాతయ్య గురించి చెప్పడంతో, రాజు తాతయ్యను కోటలోకి పిలిపించాడు.
"నీకు ఇది ఎలా తెలిసింది?" అని రాజు అడిగాడు.
తాతయ్య, "రాజా, వేగం కంటే అనుభవం గొప్పది. ప్రకృతిలోని సూక్ష్మాలను అర్థం చేసుకుంటే ఎలాంటి కష్టాన్నైనా ఎదుర్కోవచ్చు," అని చెప్పారు.
తప్పు తెలుసుకున్న రాజు, దేశం విడిచి వెళ్ళిన పెద్దలందరినీ తిరిగి పిలిపించాడు. వారి సలహాలతో రాజ్యం మళ్ళీ కళకళలాడింది. పాత రాజు తిరిగి వచ్చి, తన కొడుకు అనుభవం యొక్క విలువను తెలుసుకుని చక్కగా పరిపాలిస్తుండటం చూసి సంతోషించాడు.
Moral
అనుభవం అనేది చీకటిలో వెలుగునిచ్చే దివ్వె వంటిది.
