ஒரு காலத்தில் செழிப்பான ஒரு நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் மன்னன் தனது மகன் இளவரசனைப் புதிய மன்னனாகப் பட்டம் போட்டான். இளவரசன் மிகுந்த ஆற்றல் கொண்டவனாக இருந்தாலும், விரைவில் அவனுக்குத் தன் மீதே ஒரு பெருமை வந்துவிட்டது. 'இந்த நாட்டில் இளைஞர்கள்தான் வேகமாகச் செயல்பட முடியும்; அனுபவம் வாய்ந்த முதியவர்கள் வெறும் சுமைதான்' என்று தவறாக நினைத்தான்.
இதனால், ஐம்பது வயதிற்கு மேற்பட்ட அனைவரும் நாட்டிலிருந்து வெளியேற வேண்டும் என்று ஒரு கடுமையான சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தான். அமைச்சர்கள், அறிஞர்கள் மற்றும் முதியவர்கள் அனைவரும் வருத்தத்துடன் நாட்டை விட்டு வெளியேறினர்.
அதே நாட்டில் கதிர் என்ற ஒரு இளம் விவசாயி இருந்தான். அவனுக்குத் தன் தாத்தா மீது மிகுந்த அன்பு இருந்தது. தாத்தாவைத் தனியாக விட மனமில்லாமல், ஒரு சிறிய அறையில் அவரை யாருக்கும் தெரியாமல் மறைத்து வைத்தான்.
சில மாதங்களிலேயே ஒரு பெரும் இயற்கைச் சீற்றம் ஏற்பட்டது. வானம் பிளந்து மழை பெய்தது. ஆறுகள் வழிந்தோடி வயல்வெளிகளை மூழ்கடித்தன. மழையின் வேகத்தில் நிலத்தில் இருந்த அனைத்து விதைகளும் அடித்துச் செல்லப்பட்டன. மழை நின்றபோது, நாட்டில் ஒரு பருக்கை தானியம் கூட மிஞ்சவில்லை. இளைய விவசாயிகளால் எங்கு விதை எடுப்பது என்று தெரியவில்லை. நாடு முழுவதும் கடும் பஞ்சம் ஏற்பட்டது.
கதிர் தன் தாத்தாவைக் கேட்டு, "தாத்தா, இப்போது நாம் என்ன செய்வோம்? விதையே இல்லையே!" என்று வருத்தத்துடன் கேட்டான்.
தாத்தா புன்னகைத்து, "கதிர், கவலைப்படாதே. இயற்கை எங்கே விதைகளைச் சேமித்து வைக்கும் என்று யோசி"," என்றார். "பறவைகள் பெரிய மரங்களின் அடியில் அமர்ந்து ஓய்வெடுக்கும்போது, அவற்றின் எச்சங்கள் வழியாக விதைகள் மண்ணில் விழும். அதேபோல், எறும்புகள் உணவைச் சேமிக்கத் தங்கள் புற்றுக்குக் கொண்டு செல்லும். நாம் அந்த இடங்களைத் தேடிப் பார்க்கலாம்," என்று அறிவுரை கூறினார்.
தாத்தா சொன்னபடி கதிர் காடுகளிலும், எறும்புகள் வாழும் இடங்களிலும் தேடினான். இறுதியில், பழைய மரங்களின் அடியில் பல விதைகளைக் கண்டெடுத்தான். அவற்றை நட்டு மீண்டும் விவசாயம் செய்தான்.
இந்தச் செய்தி மன்னனின் காதுகளுக்குச் சென்றது. மன்னன் கதிரை அழைத்து விசாரணை செய்தான். கதிர் உண்மையைச் சொன்னதும், மன்னன் தாத்தாவைக் கைது செய்து அரண்மனைக்கு அழைத்து வந்தான்.
மன்னன் கேட்டான், "எங்கள் நாடு பசியால் வாடும்போது, உங்களுக்கு எப்படித் தெரிந்ததென்று தெரியவில்லை?"
தாத்தா அமைதியாகச் சொன்னார், "அரசே, அறிவு என்பது வெறும் வேகத்தில் இல்லை, அது கவனிப்பிலும் அனுபவத்திலும் இருக்கிறது. இயற்கையின் சுவடுகளைப் படிக்கத் தெரிந்தால், எந்தப் பஞ்சத்தையும் வெல்லலாம்."
தன் தவறை உணர்ந்த மன்னன், வெளியேற்றப்பட்ட முதியவர்கள் அனைவரையும் மீண்டும் அழைத்து வந்தான். அவர்களின் ஆலோசனைகளுடன் நாடு மீண்டும் செழிப்படைந்தது. பழைய மன்னனும் திரும்பி வந்து, தன் மகன் அனுபவத்தின் மதிப்பை உணர்ந்து ஆட்சி செய்வதைக் கண்டு பெருமிதம் கொண்டார்.
பாடம்
அனுபவம் என்பது ஒரு சிறந்த வழிகாட்டி; முதியவர்களின் அறிவு நாட்டின் மிகப்பெரிய சொத்து.
