ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಮೃದ್ಧವಾದ ರಾಜ್ಯವಿತ್ತು. ರಾಜನು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಹೊಸ ರಾಜನನ್ನಾಗಿ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದನು. ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮಗನಿಗೆ ಅಹಂಕಾರ ಉಂಟಾಯಿತು. ಯುವಕರು ಮಾತ್ರ ದೇಶಕ್ಕೆ ಉಪಯುಕ್ತರು, ವಯಸ್ಸಾದವರು ಹೊರೆ ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದನು.
ಇದರಿಂದಾಗಿ, ಐವತ್ತು ವರ್ಷ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟವರನ್ನು ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಬೇಕೆಂಬ ಕಠಿಣ ನಿಯಮವನ್ನು ಅವನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದನು. ಅನುಭವವಿರುವ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು.
ಕವಿ ಎಂಬ ಯುವ ರೈತನಿಗೆ ತನ್ನ ತಾತನ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು. ತಾತನನ್ನು ದೂರ ಕಳುಹಿಸಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆಯ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ತಾತನನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟನು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಪ್ರವಾಹ ಬಂದವು. ಎಲ್ಲಾ ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿನ ಬೀಜಗಳು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಹೋದವು. ಮಳೆ ನಿಂತಾಗ, ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಲು ಒಂದೇ ಒಂದು ಬೀಜವೂ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಯುವ ರೈತರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಬೀಜ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಕ್ಷಾಮ ಉಂಟಾಯಿತು.
ಕವಿ ತನ್ನ ತಾತನ ಬಳಿ ಅಳುತ್ತಾ ಕೇಳಿದನು, "ತಾತಾ, ಬೀಜಗಳಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಏನು ಮಾಡುವುದು?"
ತಾತನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, "ಕವಿ, ಗಾಬರಿಪಡಬೇಡ. ಪ್ರಕೃತಿ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗಮನಿಸು. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಹಳೆಯ ಮರಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಾಗ ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಬೀಜಗಳು ಮಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ. ಇರುमಬೆಗಳು ಕೂಡ ಆಹಾರವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ತಮ್ಮ ಗೂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತವೆ. ನಾವು ಆ ಜಾಗಗಳನ್ನು ಹುಡುಕೋಣ."
ತಾತ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕವಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಮರಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇರುವೆಗಳ ಗೂಡುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಹುಡುಕಾಡಿದನು. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಅವನಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬೀಜಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಸಿದನು.
ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ರಾಜನು ಕವಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿ ವಿಚಾರಿಸಿದನು. ಕವಿ ತನ್ನ ತಾತನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ರಾಜನು ತಾತನನ್ನು ಅರಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದನು.
"ನಿಮಗೆ ಇದು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಿತು?" ಎಂದು ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು.
ತಾತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು, "ರಾಜನೇ, ಶಕ್ತಿಗಿಂತ ಅನುಭವ ದೊಡ್ಡದು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಚಲನವಲನಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಕಷ್ಟವನ್ನು ಎದುರಿಸಬಹುದು."
ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತ ರಾಜನು, ಹೊರಹಾಕಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಮತ್ತೆ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದನು. ಅವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯವು ಮತ್ತೆ ಸಮೃದ್ಧವಾಯಿತು. ಹಳೆಯ ರಾಜನು ಮಗನು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು.
Moral
ಅನುಭವವು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ದಾರಿದೀಪದಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
