പണ്ട് ഒരു വലിയ രാജ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. രാജാവ് തന്റെ മകനെ പുതിയ ഭരണാധികാരിയായി വാഴിച്ചു. എന്നാൽ അധികാരം കിട്ടിയതോടെ മകന് അഹങ്കാരം തോന്നി. യുവാക്കൾക്ക് മാത്രമേ രാജ്യത്തിന് ഉപകാരമുള്ളൂ എന്നും മുതിർന്നവർ വെറും ഭാരമാണെന്നും അവൻ വിശ്വസിച്ചു.
അതുകൊണ്ട്, അമ്പത് വയസ്സിന് മുകളിൽ പ്രായമുള്ളവരെ രാജ്യം വിടണം എന്ന കൽപ്പന അവൻ പുറപ്പെടുവിച്ചു. അനുഭവസമ്പത്തുള്ള മന്ത്രിമാരും മുതിർന്നവരും സങ്കടത്തോടെ രാജ്യം വിട്ടുപോയി.
കവി എന്ന യുവാവിന് തന്റെ മുത്തച്ഛനെ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. മുത്തച്ഛനെ വിട്ടുപോകാൻ വയ്യാതെ അവൻ അദ്ദേഹത്തെ വീട്ടിലെ ഒരു ചെറിയ മുറിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു.
കുറച്ചു കാലത്തിനുശേഷം വലിയൊരു പ്രളയം ഉണ്ടായി. മഴയിൽ കൃഷിയിടങ്ങളിലെ വിത്തുകളെല്ലാം ഒലിച്ചുപോയി. രാജ്യത്ത് ഒരു വിത്തും ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു. യുവതാരമായ കർഷകർക്ക് എവിടെ നിന്ന് വിത്തുകൾ കണ്ടെത്തണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. രാജ്യം പട്ടിണിയിലായി.
കവി തന്റെ മുത്തച്ഛനോട് ചോദിച്ചു, "മുത്തച്ഛാ, വിത്തുകൾ ഇല്ലാതെ നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?"
മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു, "പേടിക്കണ്ട കവി, പ്രകൃതി വിത്തുകൾ എവിടെയാണ് സൂക്ഷിക്കുന്നത് എന്ന് നോക്കൂ. പക്ഷികൾ വലിയ മരങ്ങളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവയുടെ വിസർജ്യത്തിലൂടെ വിത്തുകൾ മണ്ണിൽ വീഴുന്നു. ഉറുമ്പുകൾ വിത്തുകൾ ശേഖരിച്ച് തങ്ങളുടെ മാളങ്ങളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നുമുണ്ട്. നമുക്ക് അവ തിരയാം."
മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞതുപോലെ കവി കാടുകളിലും ഉറുമ്പ് കൂടുകൾക്ക് അടുത്തും തിരഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ധാരാളം വിത്തുകൾ അവന് ലഭിച്ചു. അവൻ കൃഷി തുടങ്ങി.
ഇക്കാര്യം അറിഞ്ഞ രാജാവ് കവിയെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് വിളിച്ചു. കവി മുത്തച്ഛനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ രാജാവ് മുത്തച്ഛനെ കൊട്ടാരത്തിൽ എത്തിച്ചു.
"നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ ഇത് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു?" രാജാവ് ചോദിച്ചു.
മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു, "രാജാവേ, വേഗതയല്ല, മറിച്ച് അനുഭവമാണ് പ്രധാനം. പ്രകൃതിയുടെ രീതികൾ അറിയുന്നവന് പട്ടിണിയിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാം."
തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ രാജാവ് മുതിർന്നവരെ എല്ലാവരെയും തിരികെ വിളിച്ചു. അവരുടെ സഹായത്തോടെ രാജ്യം വീണ്ടും സമൃദ്ധമായി. പഴയ രാജാവ് തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ മകൻ ഒരു നല്ല ഭരണാധികാരിയായി മാറിയത് കണ്ട് സന്തോഷിച്ചു.
Moral
അനുഭവസമ്പത്താണ് ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്.
