ఒక దట్టమైన అడవిలో బాలు అనే ఒక పెద్ద ఎలుగుబంటి ఉండేది. బాలుకు ఒక చెడ్డ అలవాటు ఉంది; దేనికైనా అతిగా కోపపడటం. దీనివల్ల అడవిలోని ఇతర జంతువులు బాలును చూస్తేనే భయపడి పారిపోయేవి.
ఒకరోజు బాలుకు చాలా ఆకలి వేసింది. ఆహారం కోసం వెతుకుతుండగా, ఒక చెట్టు కొమ్మపై ఒక పెద్ద తేనెపట్టు కనిపించింది. 'ఆహా! ఈరోజు తేనె విందు దొరుకుతుంది!' అని బాలు సంతోషంగా అనుకున్నాడు.
బాలు తన పెద్ద కాళ్లతో తేనెపట్టును గిల్లడానికి ప్రయత్నించాడు. అప్పుడు, ఆ తేనెపట్టును కాపాడుతున్న ఒక చిన్న తేనెటీగ, బాలు చేస్తున్న పనిని చూసి కోపంతో బాలు ముక్కుపై ఒక్కటి కుట్టింది.
'అమ్మో! నొప్పిగా ఉంది!' అని బాలు అరిచాడు. ఆ చిన్న నొప్పి బాలులో కోపాన్ని పెంచింది. 'నేనే ఈ అడవిలో పెద్ద జంతువును, ఈ చిన్న తేనెటీగ నన్ను కట్టగలదా?' అని మరింత కోపంతో తేనెపట్టును పూర్తిగా పగలగొట్టాలని చూశాడు.
అది పెద్ద తప్పు. కోపంతో ఉన్న వేల తేనెటీగలు ఒక్కసారిగా బయటకు వచ్చి బాలును చుట్టుముట్టాయి. అవి బాలు చెవుల మీద, కాళ్ల మీద, వీపు మీద విపరీతంగా కుట్టడం మొదలుపెట్టాయి. 'నన్ను వదిలేయండి! చాలా నొప్పిగా ఉంది!' అని బాలు గట్టిగా అరుస్తూ పరుగెత్తాడు. తేనెటీగలు బాలును వదలకుండా వెంటాడాయి.
తప్పించుకోవడానికి దారి లేక, బాలు పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్ద చెరువులోకి దూకాడు. నీటి అడుగున శ్వాస బిగబట్టి తేనెటీగలు వెళ్ళిపోయే వరకు వేచి చూశాడు. తేనెటీగలు వెళ్ళిపోయాక బాలు బయటకు వచ్చాడు. కోపం వల్ల ఎంత ప్రమాదం జరుగుతుందో బాలుకు అప్పుడు అర్థమైంది.
