ഒരു വലിയ കാട്ടിൽ ബാലു എന്ന് പേരുള്ള ഒരു കരടി താമസിച്ചിരുന്നു. ബാലുവിന് ഒരു വലിയ കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; എന്തിനും ഏതിനും വലിയ ദേഷ്യം വരും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കാട്ടിലെ മറ്റ് മൃഗങ്ങൾ ബാലുവിനെ കാണുമ്പോഴേ പേടിച്ച് ഓടും.
ഒരു ദിവസം ബാലുവിന് നല്ല വിശപ്പ് തോന്നി. ഭക്ഷണത്തിനായി കാട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഒരു മാവിന്റെ കൊമ്പിൽ വലിയൊരു തേൻകൂട് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. 'ഇന്ന് നല്ലൊരു വിരുന്ന് കിട്ടിയല്ലോ!' എന്ന് സന്തോഷത്തോടെ അവൻ ആ തേൻകൂടിന് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
ബാലു തന്റെ വലിയ കൈകൾ കൊണ്ട് തേൻകൂട് തട്ടി തേൻ എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ തേൻകൂട് സംരക്ഷിച്ചു നടന്ന ഒരു ചെറിയ തേനീച്ച, ബാലു അത് നശിപ്പിക്കുന്നത് കണ്ട് അവന്റെ മൂക്കിൽ ഒരു കടി കൊടുത്തു.
'അയ്യോ! എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നു!' എന്ന് ബാലു അലറി. ദേഷ്യം വന്ന അവൻ, 'ഞാൻ ഈ കാട്ടിലെ വലിയ മൃഗമാണ്, ഒരു ചെറിയ തേനീച്ചയ്ക്ക് എന്നെ കടിക്കാൻ പറ്റുമോ?' എന്ന് ചോദിച്ച് തേൻകൂട് മുഴുവൻ തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഇത് വലിയൊരു തെറ്റായിരുന്നു. തേനീച്ചകൾ കൂട്ടമായി പുറത്തുവന്ന് ബാലുവിനെ ആക്രമിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവ അവന്റെ ചെവിയിലും കയ്യിലും കാലിലും മാറി മാറി കടിച്ചു. 'എന്നെ വിടൂ! എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നു!' എന്ന് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ബാലു ഓടി. തേനീച്ചകൾ അവനെ പിന്തുടർന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
ഒടുവിൽ രക്ഷപെടാനായി ബാലു അടുത്തുള്ള ഒരു കുളത്തിലേക്ക് ചാടി. വെള്ളത്തിനടിയിൽ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് അവൻ കുറച്ചു നേരം ഇരുന്നു. തേനീച്ചകൾ പോയതിനുശേഷം അവൻ പുറത്തുവന്നു. ദേഷ്യം നിയന്ത്രിച്ചില്ലെങ്കിൽ വലിയ അപകടം വരുമെന്ന് ബാലു അന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
