ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கருப்பன் என்ற ஒரு பெரிய கரடி வாழ்ந்து வந்தது. கருப்பனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; அது எப்போதும் எதற்கெடுத்தாலும் பயங்கரமாகக் கோபப்படும். மற்ற விலங்குகள் கருப்பனைப் பார்த்தாலே பயந்து ஓடிவிடும். ஒரு நாள், கருப்பனுக்குக் கடும் பசி எடுத்தது. அது உணவைத் தேடி அலைந்து கொண்டே இருந்தபோது, ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் கிளையில் ஒரு பெரிய தேன் கூடு இருப்பதைப் பார்த்தது.
'ஆஹா! இன்று எனக்குச் சுவையான தேன் கிடைக்கும்!' என்று மகிழ்ச்சியுடன் நினைத்தபடி, அந்தத் தேன் கூட்டத்தை நோக்கிச் சென்றது. கருப்பன் மெதுவாகத் தனது பெரிய நகங்களால் தேன் கூட்டைத் தொட்டு, கொஞ்சம் தேனைச் சுவைக்க முயன்றது. அப்போது, அந்தத் தேன் கூட்டத்தைப் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு சிறிய தேனி, கருப்பனின் நகத்தால் கூட்டத்திற்குச் சேதம் ஏற்பட்டதைக் கண்டு கோபமடைந்து, அதன் மூக்கின் மீது ஒருமுறை பலமாகக் கொட்டியது.
'அய்யோ! வலிக்குதே!' என்று கருப்பன் கத்தியது. அந்தச் சிறிய வலி அவனுக்குப் பெரும் ஆத்திரத்தைத் தந்தது. 'நானே இந்த காட்டிலேயே பெரிய மிருகம், என்னை ஒரு சிறிய தேனி கடிக்கலாம்வா?' என்று கத்திக்கொண்டே, அந்தத் தேனிக் கூட்டத்தை முழுமையாகத் தகர்க்கப் பார்த்தது.
கருப்பனின் கோபத்தைக் கண்ட நூற்றுக்கணக்கான தேனிகள் அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து வெளியே வந்தன. அவை கருப்பனைச் சூழ்ந்து கொண்டு, அதன் காதுகளிலும் கண்களுக்கு அருகிலும் மாறி மாறி கொட்டத் தொடங்கின. 'அம்மா! வலிக்குதே! என்னை விட்டுவிடுங்கள்!' என்று கருப்பன் அலறியது. ஆனால், கோபத்தில் இருந்த கருப்பனால் அங்கிருந்து உடனடியாக நகர முடியவில்லை. தேனிகள் விடாமல் துரத்திக் கொண்டே வந்தன.
தப்பிக்க வேறு வழியில்லாத கருப்பன், வேகமாக ஓடி அருகில் இருந்த ஒரு பெரிய குளத்திற்குள் குதித்தது. தண்ணீருக்கு அடியில் மூச்சை அடக்கிக் கொண்டு, தேனிகள் அங்கிருந்து கிளம்புவதைத் தாங்கிக்கொண்டது. சிறிது நேரம் கழித்துத் தேனிகள் பறந்து சென்றதும், கருப்பன் மெதுவாகத் தலையை வெளியே எடுத்தது. தன் தேவையற்ற கோபத்தால் ஒரு சிறிய தேனிக்கும், தன் உடல் நலத்திற்கும் எவ்வளவு ஆபத்து நேர்ந்தது என்பதை கருப்பன் அப்போதுதான் உணர்ந்தது.
பாடம்
அதிகப்படியான கோபம் ஆபத்தை விளைவிக்கும்; நிதானமே சிறந்த வழி.
