అది మండుతున్న వేసవి కాలం. కవి మరియు అర్జున్ అనే ఇద్దరు స్నేహితులు సుదీర్ఘ ప్రయాణంలో ఉన్నారు. ఎండ తీవ్రత వల్ల నేలంతా వేడెక్కిపోయింది. దాహం మరియు అలసట వల్ల వారు చాలా నీరసించిపోయారు.
ఒక చిన్న నీడ కోసం వెతుకుతుండగా, వారికి దూరంగా ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు కనిపించింది. ఆ చెట్టు కొమ్మలు ఒక పెద్ద గొడుగులా విస్తరించి, నేలపై చల్లని నీడను ఇస్తున్నాయి. ఆ చెట్టుపై పక్షులు ప్రశాంతంగా ఉన్నాయి.
అక్కడికి చేరుకున్న ఇద్దరు స్నేహితులు ఆ నీడలో సేదతీరారు. ఆ చల్లదనం వారికి ఎంతో ఉపశమనాన్ని ఇచ్చింది. అయితే, కవికి చాలా ఆకలిగా అనిపించింది. అతను చెట్టు ఎక్కి ఏదైనా పండ్లు దొరుకుతాయేమో అని వెతికాడు. కానీ, ఆ చెట్టు పండ్ల చెట్టు కాదు, కేవలం నీడ ఇచ్చే చెట్టు మాత్రమే.
నిరాశతో కిందకు దిగి వచ్చిన కవి, "ఈ చెట్టు దేనికీ పనికిరాదు! కేవలం నీడ మాత్రమే ఇస్తుంది, ఆకలి తీర్చడానికి ఒక్క పండు కూడా లేదు!" అని కోపంగా అన్నాడు.
అప్పుడు అర్జున్ శాంతంగా ఇలా అన్నాడు, "కవి, నువ్వు తప్పుగా ఆలోచిస్తున్నావు. ఈ నీడ లేకపోతే, మనం ఎండ తాకిడికి ప్రాణాలు కోల్పోయేవాళ్లం. ఈ చెట్టు మనకు ఇప్పుడు అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రాణవాయువును మరియు విశ్రాంతిని ఇచ్చింది. దీనిని తిట్టడం కంటే కృతజ్ఞతతో ఉండాలి."
తను చేసిన తప్పును తెలుసుకున్న కవి, ఆ చెట్టు అందించిన రక్షణను చూసి మనసు మార్చుకున్నాడు.
Moral
మనకు లభించే సహాయం మనం ఆశించిన విధంగా లేకపోయినా, దానికి కృతజ్ఞత చూపాలి.
