കഠിനമായ വേനൽക്കാലമായിരുന്നു അത്. കവിിയും അർജുനും ഒരു ദീർഘയാത്രയിലായിരുന്നു. സൂര്യൻ കഠിനമായി പ്രസരിക്കുകയായിരുന്നു, ഭൂമി മുഴുവൻ ചൂടിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദാഹം കൊണ്ടും തളർച്ച കൊണ്ടും അവർക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.
ഒരു തണൽ തേടി അവർ നടക്കുമ്പോൾ, ദൂരെ ഒരു വലിയ ആൽമരം കണ്ടു. അതിന്റെ ശാഖകൾ ഒരു വലിയ കുട പോലെ പടർന്നു പന്തലിച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മരത്തിന്റെ ഇലകൾക്കിടയിൽ പക്ഷികൾ ശാന്തമായി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ വേഗത്തിൽ ആ മരത്തിനടിയിലെ തണലിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് ഇരുന്നു. ആ തണുപ്പിൽ അവരുടെ ശരീരം അല്പം ശാന്തമായി. എന്നാൽ കവിക്ക് നല്ല വിശപ്പ് തോന്നി. അവൻ മരത്തിൽ കയറി എന്തെങ്കിലും പഴങ്ങൾ ഉണ്ടോ എന്ന് തിരഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ മരത്തിൽ പഴങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
നിരാശയോടെ താഴെയിറങ്ങിയ കവി പറഞ്ഞു, "ഈ മരം ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തതാണ്! വെറും തണൽ മാത്രം നൽകുന്ന ഒരു മരം. വിശപ്പടക്കാൻ ഒരു പഴം പോലും ഇതിലില്ലല്ലോ!"
അർജുൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, "കവി, നീ തെറ്റായി ചിന്തിക്കുന്നു. ഈ തണൽ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ വെയിലിന്റെ ചൂടിൽ നമ്മൾ പരാജയപ്പെടുമായിരുന്നു. ഈ മരം നമുക്ക് ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ആവശ്യമായ തണൽ നൽകി. അതിന് നന്ദി പറയുന്നതിന് പകരം നീ എന്തിനാണ് അതിനെ കുറ്റം പറയുന്നത്?"
താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് കവി മനസ്സിലാക്കി. ആ വലിയ മരം തങ്ങൾക്ക് നൽകിയ സംരക്ഷണം കവി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
Moral
നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന സഹായം നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിച്ച രീതിയിലല്ലെങ്കിൽ പോലും അതിനെ നന്ദിയോടെ സ്വീകരിക്കുക.
