சுட்டெரிக்கும் கோடை காலம். கதிர் மற்றும் வினோத் ஆகிய இரு நண்பர்கள் ஒரு நீண்ட பயணத்தில் இருந்தார்கள். சூரியன் உச்சியில் இருந்ததால், தார்ச் சாலைகளும் மணல் பரப்புகளும் வெப்பத்தில் தகித்தன. தாகமும் களைப்பும் அவர்களை நிலைகுலையச் செய்தன. எங்கு பார்த்தாலும் வெற்று நிலம் மட்டுமே தெரிந்தது.
தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்ற ஒரு சிறு நிழலாவது தேவை என்று அவர்கள் தேடி நடந்தபோது, தூரத்தில் ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆலமரம் தெரிந்தது. அந்த மரம் மிகவும் பழமையானது; அதன் கிளைகள் வானைத் தொடுவது போல விரிந்து பரவி, தரையில் ஒரு பெரிய குடையைப் போல நிழலைத் தந்து கொண்டிருந்தது. அந்த மரத்தைச் சுற்றி பல பறவைகள் சத்தமில்லாமல் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தன.
விளையாட்டுத்தனமான வேகத்துடன் அவர்கள் மரத்தடிக்கு ஓடிச் சென்றனர். அந்த குளிர்ந்த நிழலில் அமர்ந்ததும், அவர்களின் உடல் சூடு குறைந்து இதமாக இருந்தது. ஆனால், கதிரின் வயிறு பசியால் கத்தியது. அவன் உடனே மரத்தின் கிளைகளில் ஏறி, ஏதேனும் சுவையான பழங்கள் கிடைக்குமா என்று தேடினான். ஆனால், அந்த மரம் பழங்கள் காய்க்கும் மரம் அல்ல; அது வெறும் நிழல் தரும் மரம் மட்டுமே.
கதிர் ஏமாற்றத்துடன் கீழே இறங்கி வந்து, "இந்த மரம் எந்தப் பயனும் இல்லாத மரம். நிழல் மட்டும் கொடுத்தால் என்ன? பசியைத் தீர்க்க ஒரு பழம் கூடக் கொடுக்கவில்லையே!" என்று எரிச்சலுடன் சொன்னான்.
அப்போது வினோத் அமைதியாகச் சொன்னான், "கதிர், நீ தவறாக நினைக்கிறாய். இப்போது நாம் இந்த நிழலில் அமர்ந்து மூச்சு விட முடியவில்லையென்றால், வெயிலின் தாக்கத்தால் நாம் உயிருடன் இருக்க முடியாது. இந்த மரம் நமக்கு உணவை விட முக்கியமான பாதுகாப்பைத் தந்துவிட்டது. இதைப் பாராட்டுவதற்குப் பதில் ஏன் திட்டுகிறாய்?"
கதிர் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அந்த மரத்தின் அடர்ந்த இலைகள் அவர்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான உலகத்தைப் போலத் தெரிந்தன. தான் செய்த தவறை உணர்ந்த கதிர், அந்த மரம் தங்களுக்குக் கொடுத்த கொடையை எண்ணிப் பெருமிதம் கொண்டான்.
