ಅದು ಸುಡುವ ಬೇಸಿಗೆ ಕಾಲವಾಗಿತ್ತು. ಕವಿ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರು ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖದಿಂದ ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲಾ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ದಣಿವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಅವರು ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದರು.
ತಂಪಾದ ನೆರಳು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅವರು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಆಲದ ಮರ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದರ ಕೊಂಬೆಗಳು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಹರಡಿದ್ದು, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಛತ್ರಿಯಂತೆ ನೆರಳು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಆ ಮರದ ಮೇಲೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದವು.
ಅವರು ಆ ಮರದ ನೆರಳಿನತ್ತ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕುಳಿತರು. ಆ ತಂಪಾದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಕವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಮರದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಏನಾದರೂ ಹಣ್ಣುಗಳು ಸಿಗಬಹುದೇ ಎಂದು ಹುಡುಕಿದನು. ಆದರೆ ಆ ಮರದಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದ ಕವಿ, "ಈ ಮರ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ! ಕೇವಲ ನೆರಳು ಮಾತ್ರ ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಲು ಒಂದು ಹಣ್ಣೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ!" ಎಂದು ಅಂದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದನು, "ಕವಿ, ನೀನು ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ಈ ನೆರಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈ ಮರ ನಮಗೆ ಈಗ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ನೆರಳು ಮತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುವ ಬದಲು ನೀನು ಯಾಕೆ ದೂರುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ?"
ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತ ಕವಿ, ಆ ಮರ ನೀಡಿದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಕೃತಜ್ಞನಾದನು.
Moral
ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ಸಹಾಯವು ನಾವು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು.
