ఒక అందమైన చెరువు ఒడ్డున మణి మరియు సోము అనే ఇద్దరు కప్పల స్నేహితులు ఉండేవారు. సోము తన చెరువు జీవితంతో తృప్తిగా ఉండేది, కానీ మణికి ఎప్పుడూ కొత్త లోకాన్ని చూడాలనే కోరిక ఉండేది. ఒక రోజు మణి ఉత్సాహంగా, "సోము, మనం ఆ పెద్ద నగరాన్ని చూడటానికి వెళ్దామా? అక్కడ చాలా కొత్త విషయాలు ఉంటాయని విన్నాను!" అని అడిగింది.
సోము మొదట సంకోచించినా, తన స్నేహితుడి కోసం, "సరే మణి, వెళ్దాం," అని ఒప్పుకుంది.
ఇద్దరూ కలిసి తమ ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించారు. చిన్న చిన్న రాళ్లు, గడ్డి మధ్య నుండి నెమ్మదిగా దూకుతూ వెళ్లారు. చాలా సేపు నడిచిన తర్వాత, వారు ఒక చిన్న కొండ దగ్గరకు చేరుకున్నారు. మణి ఆయాసపడుతూ, "సోము, మనం దాదాపు చేరుకున్నాం! ఆ కొండ అవతల ఆ నగరం ఉంటుంది!" అంది.
సోముకు సందేహం వచ్చి, మణి వీపు మీద ఎక్కి పై నుండి చూసింది. కానీ అక్కడ ఆమెకు కనిపించింది తమ చెరువు చుట్టూ ఉన్నట్టే పచ్చని గడ్డి మరియు చెట్లు మాత్రమే. సోము కిందకు దిగి, "మణి, నువ్వు చెప్పింది నిజమే! ఆ నగరం చూడటానికి మన గ్రామం లాగే ఉంది! ఇక్కడిలాగే చెట్లు, గడ్డి కూడా ఉన్నాయి!" అంది.
మణి గర్వంగా, "అవును సోము, ఆ నగరంలో కొత్తగా ఏమీ లేదు. మనం ఇంత దూరం నడిచి వచ్చింది కూడా అదే తెలుసుకోవడానికి! పద, ఇంటికి వెళ్దాం," అంది.
ఇద్దరూ కలిసి, "ఆ నగరం మన ఊరిలాగే ఉంది, అందులో ప్రత్యేకత ఏమీ లేదు" అని గొప్పగా చెప్పుకుంటూ తిరిగి తమ చెరువుకు చేరుకున్నారు. ప్రపంచం ఎంత పెద్దదో తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి లేకపోవడం వల్ల, వారు తమ చిన్న ప్రపంచంలోనే ఆగిపోయారు.
Moral
కొత్త విషయాలను తెలుసుకోవాలనే జిజ్ఞాస లేకపోతే, మన పరిధిలోనే బంధీ అయిపోతాము.
