പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു കുളത്തിന്റെ തീരത്ത് മണി എന്നും സോമു എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് തവള സുഹൃത്തുക്കൾ താമസിച്ചിരുന്നു. സോമു ആ കുളത്തിലെ ജീവിതത്തിൽ സംതൃപ്തനായിരുന്നു, എന്നാൽ മണി എപ്പോഴും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മണി ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു, "സോമു, നമുക്ക് ആ വലിയ നഗരം കാണാൻ പോയാലോ? അവിടെ ഒരുപാട് അത്ഭുതങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്!"
സോമു ആദ്യം മടിച്ചെങ്കിലും തന്റെ കൂട്ടുകാരനെ തനിയെ വിടാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. "ശരി മണി, നമുക്ക് പോകാം," അവൻ സമ്മതിച്ചു.
അവർ തങ്ങളുടെ യാത്ര ആരംഭിച്ചു. ചെറിയ കല്ലുകൾക്കും പുല്ലുകൾക്കും ഇടയിലൂടെ അവർ പതുക്കെ ചാടി നീങ്ങി. ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ അവർ ഒരു ചെറിയ കുന്നിൻ ചുവട്ടിലെത്തി. മണി കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "സോമു, നമ്മൾ ഏകദേശം എത്തിക്കഴിഞ്ഞു! ആ കുന്നിന് അപ്പുറത്തായിരിക്കും ആ നഗരം!"
സോമുവിന് സംശയം തോന്നി. അവൻ മണിയുടെ പുറത്ത് കയറി നിന്ന് നോക്കി. എന്നാൽ അവിടെ നിന്ന് കണ്ടത് അവരുടെ കുളത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള അതേ പച്ചപ്പും മരങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു. സോമു താഴെ ഇറങ്ങി വന്ന് പറഞ്ഞു, "മണി, നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്! ആ നഗരം കാണാൻ നമ്മുടെ കുളം പോലെ തന്നെ ഇരിക്കുന്നു! ഇതേപോലെ പുല്ലും മരങ്ങളും അവിടെയുണ്ട്!"
മണി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു, "അതെ സോമു, ആ നഗരത്തിൽ പുതിയതായി ഒന്നുമില്ല. നമ്മൾ ഇത്രയും ദൂരം കഷ്ടപ്പെട്ട് വന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ നമുക്ക് അത് മനസ്സിലായി. നമുക്ക് തിരിച്ചു പോകാം!"
അവർ വലിയൊരു കാര്യം കണ്ടെത്തിയ സന്തോഷത്തിൽ തങ്ങളുടെ കുളത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി. പുതിയ ലോകത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ അവർക്ക് താല്പര്യം തോന്നിയില്ല, കാരണം അവർക്ക് തങ്ങളുടെ ലോകം മാത്രമേ അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ.
Moral
അറിവിനോടുള്ള താല്പര്യം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ ലോകം ചെറുതായിപ്പോകുന്നു.
