ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕೆರೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮಣಿ ಮತ್ತು ಸೋಮು ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಕಪ್ಪೆ ಗೆಳೆಯರಿದ್ದರು. ಸೋಮು ತನ್ನ ಕೆರೆಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಮಣಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸ ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಮಣಿ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, "ಸೋಮು, ನಾವು ಆ ದೊಡ್ಡ ನಗರವನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋಗೋಣವೇ? ಅಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳು ಇರುತ್ತವೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ!" ಎಂದನು.
ಸೋಮು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿದರೂ, ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಆಸೆಯನ್ನು ಕಂಡು, "ಸರಿ ಮಣಿ, ಹೋಗೋಣ," ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.
ಅವರಿಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲುಗಳು ಮತ್ತು ಹುಲ್ಲುಗಾವಲುಗಳ ನಡುವೆ ಅವರು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ನಡಿದರು. ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿನ ಪ್ರಯಾಣದ ನಂತರ, ಅವರು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗುಡ್ಡದ ಹತ್ತಿರ ತಲುಪಿದರು. ಮಣಿ ಉಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ, "ಸೋಮು, ನಾವು ಬಹುತೇಕ ತಲುಪಿದ್ದೇವೆ! ಆ ಗುಡ್ಡದ ನಂತರವೇ ಆ ದೊಡ್ಡ ನಗರ ಇರಬಹುದು!" ಎಂದನು.
ಸೋಮುಗೆ ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು. ಅವನು ಮಣಿಯ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಎತ್ತರದಿಂದ ನೋಡಿದನು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಪರಿಚಿತವಾದ ಅದೇ ಹಸಿರು ಗಿಡಗಳು ಮತ್ತು ಮರಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸಿದವು. ಸೋಮು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದು, "ಮಣಿ, ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿ! ಆ ನಗರ ನೋಡಲು ನಮ್ಮೂರಿನಂತೆಯೇ ಇದೆ! ಇಲ್ಲಿರುವಂತೆಯೇ ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಮರಗಳು ಅಲ್ಲಿಯೂ ಇವೆ!" ಎಂದನು.
ಮಣಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ, "ಹೌದು ಸೋಮು, ಆ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಇಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದು ಬಂದಿದ್ದೇ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ. ಈಗ ವಾಪಸ್ ಹೋಗೋಣ," ಎಂದನು.
ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಹೊಸ ವಿಷಯವನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಕೆರೆಗೆ ಮರಳಿದರು. ಹೊಸತನ್ನು ತಿಳಿಯುವ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ತಮಗೆ ತಿಳಿದಿರುವಷ್ಟೇ ಎಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸಿದರು.
Moral
ಹೊಸತನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಜಗತ್ತು ನಮಗೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
