ஒரு அழகான குளத்தின் ஓரத்தில் மணி மற்றும் சோமு என்ற இரண்டு தவளை நண்பர்கள் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அந்தத் தடாகம் மிகவும் அமைதியானது, ஆனால் மணி எப்போதும் எதையோ தேடிக்கொண்டே இருக்கும் குணம் கொண்டவன். ஒரு நாள், மணி உற்சாகத்துடன் சொன்னான், "சோமு, நாம் ஏன் இந்தத் தடாகத்தைத் தாண்டி அந்தப் பெரிய நகரைப் பார்க்கப் போகக்கூடாது? அங்குதான் நிறையப் புது விஷயங்கள் இருக்கும் என்று கேள்விப்பட்டேன்!"
சோமு சற்றுத் தயங்கினான், ஆனால் மணியின் ஆர்வத்தைப் பார்த்துவிட்டு, "சரி நண்பா, உன் ஆசைப்படியே போகலாம்," என்று ஒப்புக்கொண்டான்.
இருவரும் தங்கள் பயணத்தைத் தொடங்கினார்கள். புற்களுக்கு இடையிலும், கற்களுக்கு இடையிலும் மெதுவாகத் தள்ளாடியபடி நடந்தார்கள். நீண்ட நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் ஒரு சிறிய மேட்டுப் பகுதிக்கு அருகில் வந்தார்கள். மணி மூச்சிரைக்கச் சொன்னான், "சோமு, இதோ அந்த மேட்டுக்கு அப்பால் நகரம் தெரியுமே, நாம் கிட்டத்தட்டப் போய்விட்டோம்!"
சோமுவுக்குச் சந்தேகம் வந்தது. "நிச்சயமாகத் தெரியுதா மணி?", என்று கேட்டபடி, மணியின் முதுகில் ஏறி நின்று எட்டிப் பார்த்தான். ஆனால், அங்கிருந்து பார்த்தபோது அவர்களுக்குத் தெரிந்த அதே பச்சைப்பசேல் என்ற புல்வெளிகளும், தூரத்தில் தெரிந்த அதே பழைய மரங்களும் தான் தெரிந்தன. சோமுவுக்குப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவன் கீழே இறங்கி வந்து, "மணி, நீ சொல்வது சரிதான்! அந்தப் பெரிய நகரம் பார்க்க அப்படியே நம் கிராமத்தைப் போலவே இருக்கிறது! அங்கேயும் இதே மாதிரி மரங்கள், இதே மாதிரி புற்கள் தான் இருக்கின்றன!"
மணி என்பதும், "ஆமாம் சோமு! அந்த நகரில் நமக்குத் தனிச்சிறப்பு ஏதும் இல்லை என்று நினைக்கிறேன். நாம் இவ்வளவு தூரம் கஷ்டப்பட்டுப் போய், இறுதியில் நம் வீட்டையே பார்த்திருக்கிறோம். இவ்வளவு தூரம் நடந்து வந்ததே பெரிய விஷயம்!"
இருவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு, "புதிய நகரம் என்பது நம் கிராமத்தைப் போன்றதே!" என்று பெருமையாகச் சொல்லிக்கொண்டே தங்கள் குளத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றார்கள். அவர்கள் பார்த்த உலகமே அவர்களுக்குப் பெரிய உலகம் என்பதால், புதிய அனுபவங்களைத் தேடிச் செல்ல வேண்டிய அவசியத்தை அவர்கள் உணரவே இல்லை.
பாடம்
அனுபவமும் தேடலும் இல்லாதபோது, புதிய விஷயங்கள் நமக்குத் தெரியாது.
