ఒక ప్రశాంతమైన అడవిలో, వివేకానందుడు అనే గురువు తన శిష్యులకు పాఠాలు చెబుతుండగా, ఒకరోజు వారిని పరీక్షించాలనుకున్నాడు. ఆయన ఒక వింతైన పనిని అప్పగించాడు.
"రేపు ఉదయం మీరందరూ మీ ఇళ్లలోని ధాన్యపు గిడ్డంగి నుండి ఒక పిడిగి ధాన్యాన్ని తీసుకురావాలి," అని చెప్పారు. "కానీ ఒక నిబంధన, మీరు తీసుకునేటప్పుడు ఎవరూ చూడకూడదు. అది ఎవరికీ తెలియని రహస్యంగా ఉండాలి."
మరుసటి రోజు ఉదయం, శిష్యులందరూ చిన్న సంచుల్లో ధాన్యం తీసుకుని వచ్చారు. వారు ఎంతో చాకచక్యంగా దొంగతనంగా తెచ్చామని గర్వంగా అనుకున్నారు. కానీ, ఆర్యన్ మాత్రం ఖాళీ చేతులతో వచ్చాడు.
గురువుగారు ఆర్యన్ను చూసి, "ఆర్యన్, నువ్వు ఎందుకు ఏమీ తీసుకురాలేదు? నువ్వు భయపడ్డావా?" అని అడిగారు.
ఆర్యన్ వినయంగా, "గురువుగారు, నేను ధాన్యం తీసుకోవడానికి వెళ్ళినప్పుడు, నా మనసులో ఒక చిన్న మాట వినిపించింది. ఇంట్లో ఎవరూ చూడకపోయినా, నా మనస్సాక్షి నన్ను గమనిస్తూనే ఉంది. ఆ తప్పు చేసి నా నమ్మకాన్ని నేను పోగొట్టుకోలేను అనిపించింది," అని చెప్పాడు.
గురువుగారు చిరునవ్వుతో, "ఆర్యన్, ఇతరులు నిన్ను చూడటం ముఖ్యం కాదు, నువ్వు నిన్ను నీవు గమనించుకోవడం ముఖ్యం. నీ తప్పును నువ్వే గుర్తించడం నిజమైన నిజాయితీ. నువ్వు నీ మనస్సాక్షికి నిజాయితీగా ఉన్నావు," అని మెచ్చుకున్నారు.
Moral
ఎవరూ చూడనప్పటికీ, మన మనస్సాక్షికి అనుగుణంగా నిజాయితీగా ఉండటమే నిజమైన ధర్మం.
