ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಗುರುಗಳು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ಶಿಷ್ಯರ ಗುಣವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೀಡಿದರು.
"ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಶೇಖರಣಾ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಒಂದು ಹಿಡಿ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ತರಬೇಕು," ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಹೇಳಿದರು. "ಆದರೆ ನೆನಪಿರಲಿ, ನೀವು ಅದನ್ನು ತರುವಾಗ ಯಾರೂ ನೋಡಬಾರದು. ಅದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದ ರಹಸ್ಯವಾಗಿರಲಿ."
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಎಲ್ಲಾ ಶಿಷ್ಯರು ತಮ್ಮ ಸಣ್ಣ ಚೀಲಗಳಲ್ಲಿ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಅವರು ತಾವೇನೋ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬಂತೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಜಯ್ ಮಾತ್ರ ಖಾಲಿ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಬಂದಿದ್ದನು.
ಗುರುಗಳು ಅಜಯ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ಅಜಯ್, ನೀನು ಯಾಕೆ ಏನನ್ನೂ ತರಲಿಲ್ಲ? ನೀನು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ಅಜಯ್ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಹೇಳಿದನು, "ಗುರುಗಳೇ, ನಾನು ಧಾನ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನನಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿತು. ಯಾರೂ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಒಳಗಿನ ಅರಿವು ನನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸಿತು. ಆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ."
ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು, "ಅಜಯ್, ಇತರರು ನಿನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ. ನಿನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನೀನೇ ಗುರುತಿಸುವುದು ನಿಜವಾದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಅಂತರಾತ್ಮಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದೀಯೆ."
Moral
ಯಾರೂ ನೋಡದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆಯುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ.
