ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் இருந்த சிறிய குருகுலத்தில், ஞானி விக்ரம் தனது மாணவர்களுக்குப் பாடம் கற்பித்துக்கொண்டிருந்தார். ஒரு நாள் மாலை, அவர் மாணவர்களைச் சுற்றித் திரட்டி ஒரு விசித்திரமான பயிற்சியைப் பற்றிப் பேசினார்.
"மாணவர்களே, நாளை காலை நீங்கள் அனைவரும் ஒரு சிறிய சவாலை எதிர்கொள்ள வேண்டும்," என்றார் விக்ரம். "உங்கள் வீடுகளில் இருக்கும் தானியக் கிடங்கிலிருந்து ஒரு கைப்பிடி நெல் தானியத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு வாருங்கள். ஆனால், ஒரு நிபந்தனை. நீங்கள் அதை எடுக்கும்போது யாரும் உங்களைக் கவனிக்கக் கூடாது. நீங்கள் அதைத் திருடியது யாருக்கும் தெரியக்கூடாது."
அடுத்த நாள் காலை, மாணவர்கள் அனைவரும் ஆர்வத்துடன் வந்தனர். ஒவ்வொரு மாணவரின் கைகளிலும் ஒரு சிறிய மூட்டையில் நெல் தானியங்கள் இருந்தன. அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ரகசியமாகப் பார்த்துக்கொண்டு புன்னகைத்தனர். ஆனால், விவேக் மட்டும் கைகளைத் தட்டாமல் அமைதியாக நின்றான்.
விக்ரம் மாணவர்களைப் பார்த்து, "எங்கே உங்கள் தானியங்கள்?" என்று கேட்டார். அனைவரும் தங்கள் கையில் இருந்த மூட்டைகளைக் காட்டினர். விக்ரம் விவேக்கிடம் திரும்பினார், "விவேக், நீ ஏன் வெறும் கையுடன் வந்திருக்கிறாய்? நீ சவாலைத் தவறவிட்டாயா?" என்று கேட்டார்.
விவேக் கண்களில் ஒரு சிறு தயக்கத்துடன், ஆனால் உறுதியான குரலில் சொன்னான், "குருவே, நான் தானியத்தை எடுக்கச் சென்றபோது, என் மனதிற்குள்ளேயே ஒரு குரல் கேட்டது. நான் செய்யும் இந்தச் சிறு தவறு, என் தூய்மையான மனசாட்சியைப் பாதிக்கும் என்று தோன்றியது. மற்றவர்கள் பார்க்கவில்லை என்றாலும், என் உள்ளம் அந்தத் திருட்டைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தது. அந்தத் தவறுக்காக என்னால் அந்த நெல்லைக் கொண்டு வர முடியவில்லை."
விக்ரம் புன்னகைத்தார். "விவேக், மற்றவர்கள் உன்னைக் கவனிப்பதில்லை என்பது முக்கியமல்ல. நீ உன்னைக் கவனித்துக் கொள்கிறாய் என்பதே மிக முக்கியம். உன் தவறை நீயே உணர்ந்து கொள்வதுதான் உண்மையான நேர்மை. நீ உனக்கு உண்மையாக இருக்கப் பழகிவிட்டாய்," என்று கூறி அவனைப் பாராட்டினார்.
பாடம்
மற்றவர்கள் பார்க்காத போதும், நம் மனசாட்சிக்கு உண்மையாக இருப்பதே உண்மையான நேர்மை.
