నీలగిరి అనే అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను గాలిలా వేగంగా పరిగెత్తగలడు. గ్రామంలో ఎప్పుడు పరుగు పందెం జరిగినా అర్జున్ ఎప్పుడూ విజేతగానే నిలిచేవాడు.
ఒకరోజు గ్రామ పెద్ద ఒక పెద్ద పరుగు పందెంలో ఏర్పాటు చేశారు. అర్జున్ పరుగు ప్రారంభించగానే, ప్రజలందరూ "అర్జున్! అర్జున్!" అని కేకలు వేస్తూ ప్రోత్సహించారు. ఆ ఉత్సాహంతో అర్జున్ మెరుపు వేగంతో పరిగెత్తి విజయం సాధించాడు. ఆ తర్వాత మరో బాలుడు పరుగెత్తాడు, అతనికి కూడా ప్రజల నుండి మంచి మద్దతు లభించింది.
చివరిగా, ఒక వృద్ధుడు మరియు కాలికి గాయమైన ఒక చిన్న బాలుడు పందెంలో పాల్గొన్నారు. వారిని చూడగానే ప్రజలందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయారు. చప్పట్లు, కేకలు ఆగిపోయాయి. అర్జున్ పరుగు ప్రారంభించాడు, కానీ వెనక్కి తిరిగి చూసినప్పుడు ఆ వృద్ధుడి నెమ్మదిని, ఆ బాలుడి బాధను చూసి అతని మనసు మారింది.
అర్జున్ తన వేగాన్ని తగ్గించుకున్నాడు. ఒంటరిగా గెలవడం కంటే అందరినీ తోడు తీసుకెళ్లడం గొప్పదని అతను భావించాడు. అతను వెనక్కి వెళ్లి ఆ వృద్ధుడి చేయి పట్టుకున్నాడు మరియు ఆ బాలుడికి తన భుజం సాయంగా నిలిచాడు. ముగ్గురూ కలిసి నెమ్మదిగా నడుస్తూ ఒకేసారి గమ్యాన్ని చేరుకున్నారు.
అది చూసి గ్రామస్తులందరూ లేచి నిలబడి ఎంతో ఉత్సాహంగా చప్పట్లు కొట్టారు. ఇది అర్జున్ మునుపటి విజయం కంటే చాలా పెద్ద శబ్దంతో వినిపించింది. అర్జున్ ఆశ్చర్యపోతూ గ్రామ పెద్దను అడిగాడు, "అయ్యా, నేను వేగంగా పరిగెత్తినప్పుడు ఇంత చప్పట్లు లేవు, ఇప్పుడు ఎందుకు ఇంతలా చప్పట్లు కొడుతున్నారు?"
గ్రామ పెద్ద నవ్వుతూ ఇలా చెప్పారు, "అర్జున్, నీ వేగం కోసం వారు మునుపు చప్పట్లు కొట్టారు. కానీ నీలోని దయ కోసం వారు ఈరోజు నిన్ను గౌరవిస్తున్నారు. నిజమైన విజేత అంటే అందరికంటే ముందు వెళ్లడం కాదు, అందరినీ నీతో పాటు తీసుకెళ్లడం."
Moral
స్వార్థపు విజయం కంటే తోటివారికి సాయం చేసే మానవత్వమే గొప్పది.
