ಗೆಲುವಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಮಾನವೀಯತೆ

ನೀಲಗಿರಿ ಎಂಬ ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಗಾಳಿಯಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಬಲ್ಲನು. ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಓಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆದರೂ ಅರ್ಜುನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ವಿಜಯಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದನು.

ಒಮ್ಮೆ ಗ್ರಾಮದ ಹಿರಿಯರು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದರು. ಅರ್ಜುನ್ ಓಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಜನರೆಲ್ಲರೂ "ಅರ್ಜುನ್! ಅರ್ಜುನ್!" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದರು. ಆ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಅರ್ಜುನ್ ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದನು. ನಂತರ ಬಂದ ಇತರ ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳಿಗೂ ಜನರು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು.

ಕೊನೆಯ ಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ತಾತ ಮತ್ತು ಕಾಲಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಾದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಾಲಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸುಮ್ಮನಾದರು. ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೂಗಾಟಗಳು ನಿಂತವು. ಅರ್ಜುನ್ ಓಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ, ತಾತನ ನಿಧಾನಗತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಆ ಬಾಲಕನ ನೋವನ್ನು ಕಂಡು ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಯಿತು.

ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ವೇಗವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದನು. ಕೇವಲ ಗೆಲುವಿಗಾಗಿ ಓಡುವ ಬದಲು, ಅವನು ಆ ವಯಸ್ಸಾದ ತಾತನ ಕೈ ಹಿಡಿದನು ಮತ್ತು ಆ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಂತನು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದರು. ಮೂವರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಗೆಲುವಿನ ಗೆರೆಯನ್ನು ದಾಟಿದರು.

ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಅತ್ಯಂತ ಜೋರಾಗಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು. ಇದು ಅರ್ಜುನ್ ಮೊದಲು ಗೆದ್ದಾಗ ಸಿಕ್ಕ ಚಪ್ಪಾಳೆಗಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಗ್ರಾಮದ ಹಿರಿಯರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದನು, "ತಾತಾ, ನಾನು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿದಾಗ ಇಷ್ಟೊಂದು ಚಪ್ಪಾಳೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಈಗ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸದ್ದು ಬರುತ್ತಿದೆ?"

ಹಿರಿಯರು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ಅರ್ಜುನ್, ನಿನ್ನ ವೇಗದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಮೊದಲು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಕ್ಕಾಗಿ ಇಂದು ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಿಜವಾದ ವಿಜಯ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮುಂಚೆ ತಲುಪುವುದಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು."

Moral

ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಗೆಲುವಿಗಿಂತ, ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತ ಮಾನವೀಯತೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ.