നീലഗിരി താഴ്വരയിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാറ്റുപോലെ വേഗത്തിൽ ഓടാൻ അവന് പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിൽ എപ്പോഴൊക്കെ ഓട്ടപ്പന്തയങ്ങൾ നടക്കുന്നുവോ, അപ്പോഴെല്ലാം അർജുൻ ഒന്നാമതായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തലവൻ ഒരു വലിയ മത്സരത്തിന് സംഘടിപ്പിച്ചു. അർജുൻ മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുത്തു. ജനങ്ങൾ ആവേശത്തോടെ 'അർജുൻ! അർജുൻ!' എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ആ ആവേശത്തിൽ അർജുൻ മിന്നൽ വേഗത്തിൽ ഓടി വിജയിച്ചു. അടുത്തതായി വന്ന മറ്റ് മത്സരാർത്ഥികൾക്കും ജനങ്ങൾ വലിയ കൈയടിയോടെ വിജയം ആശംസിച്ചു.
അവസാന ഘട്ടത്തിൽ, ഒരു വൃദ്ധനും കാലിന് പരിക്കേറ്റ ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയും മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുത്തു. അത് കണ്ടപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദരായി. ആരും ആവേശത്തോടെ നിലവിളിച്ചില്ല. അർജുൻ ഓടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവന് മുന്നിലുള്ള കാഴ്ച കണ്ട് അവൻ നിൽക്കുമായിരുന്നു. വൃദ്ധൻ വളരെ സാവധാനമാണ് നടക്കുന്നത്, ആ കുട്ടി വേദനയോടെയാണ് ഓരോ ചുവടും വെക്കുന്നത്.
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു. താൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ഓടി ജയിക്കണോ അതോ അവരെ സഹായിക്കണോ? അവൻ തന്റെ വേഗത കുറച്ചു. വൃദ്ധന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചും ആ കുട്ടിയെ താങ്ങിയും അവൻ അവർക്കൊപ്പം നടന്നു. മൂന്നുപേരും ഒരേ സമയം ഫിനിഷിംഗ് ലൈനിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.
അപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് വലിയ ആവേശത്തോടെ കൈയടിച്ചു. മുൻപത്തെ മത്സരങ്ങളേക്കാൾ വലിയൊരു ശബ്ദമായിരുന്നു അത്. അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ ഗ്രാമത്തലവനോട് ചോദിച്ചു, "അല്ലയോ കാരണവരാ, ഞാൻ വേഗത്തിൽ ഓടിയപ്പോൾ ഇത്ര വലിയ കൈയടി കിട്ടിയിരുന്നില്ലല്ലോ, ഇപ്പോൾ എന്താ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്?"
തലവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അർജുൻ, നിന്റെ വേഗതയ്ക്കാണ് അവർ മുൻപ് കൈയടിച്ചത്. എന്നാൽ നിന്റെ കരുണയ്ക്കും സ്നേഹത്തിനുമാണ് അവർ ഇന്ന് കൈയടിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവരെ കൂടെക്കൂട്ടുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ വിജയി."
Moral
മറ്റുള്ളവരോടുള്ള കരുണയാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിജയം.
