பசுமலைக் கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு ஓடுவது என்றால் உயிர். ஊரில் நடக்கும் எந்த ஓட்டப்பந்தயத்திலும் கதிர் தான் வெற்றியாளனாக இருப்பான். அவனது வேகத்தைப் பார்த்து மற்ற சிறுவர்கள் வியப்படைவார்கள்.
ஒருமுறை கிராமத் தலைவர் ஒரு பெரிய பந்தயத்தை அறிவித்தார். முதலில் கதிர் ஓடினான். கூட்டத்தில் இருந்த அனைவரும் 'கதிர்! கதிர்!' என்று உற்சாகமாகக் கத்தினர். அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டதும் கதிர் மின்னல் வேகத்தில் ஓடி முதலிடம் பிடித்தான். அடுத்ததாக மற்றொரு பலசாலி சிறுவன் ஓடினான், அவனுக்கும் மக்கள் பெரும் ஆதரவு தந்து வெற்றி பெறச் செய்தனர்.
அடுத்த கட்டமாக, ஒரு வயதான தாத்தாவும், ஒரு சிறுவன், அவனது காலில் அடிபட்டு மெதுவாக நடப்பவனும் பந்தயத்தில் கலந்து கொண்டனர். இதைப் பார்த்த கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் திடீரென அமைதியானார்கள். கைதட்டல்களும் சத்தங்களும் நின்றன. கதிர் ஓடத் தொடங்கினான், ஆனால் அவனது கண்கள் முன்னால் இருந்தவர்களைப் பார்த்தன. தாத்தா மிகவும் மெதுவாக நடந்தார், அந்தச் சிறுவன் வலியால் முனகிக் கொண்டே மெல்ல நகர்ந்தான்.
கதிர் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். அவனது இலக்கு வெற்றியா அல்லது மனிதநேயமா? அவன் தனது வேகத்தைக் குறைத்துக் கொண்டான். தாத்தாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, அந்தச் சிறுவனின் தோளைத் தாங்கியபடி மூவரும் ஒன்றாகவே ஓடினார்கள். அவர்கள் எல்லாரும் ஒரே நேரத்தில் எல்லைக் கோட்டைத் தொட்டார்கள்.
முழு கிராமமும் எழுந்து நின்று பலமாகத் தாளம் தட்டி கைதட்டியது. அந்தச் சத்தம் முன்னால் இருந்த சத்தத்தை விடப் பல மடங்கு பெரியதாக இருந்தது. கதிர் வியப்புடன் ஊர் தலைவரிடம் கேட்டான், "ஐயா, நான் வேகமாக ஓடியபோது யாரும் இவ்வளவு சத்தமாக கைதட்டவில்லையே, இப்போது ஏன் இவ்வளவு பெரிய வரவேற்பு?"
தலைவர் புன்னகைத்துச் சொன்னார், "கதிர், உன் திறமைக்காக மக்கள் கைதட்டினார்கள். ஆனால், உன் கருணைக்காக அவர்கள் உன்னைத் தலைவனாகக் கொண்டாடுகிறார்கள். வெற்றி என்பது இலக்கை அடைவது மட்டுமல்ல, மற்றவர்களையும் உடன் அழைத்துச் செல்வதுதான்."
பாடம்
தனிப்பட்ட வெற்றிಗಿą மனிதநேயமும் கருணையுமே உண்மையான மகுடம்.
