ఒక దట్టమైన అడవిలో నీలు అనే నెమలి ఉండేది. నీలుకు చాలా అందమైన, రంగురంగుల పింఛం ఉండేది. కానీ, ఆ అందం వల్ల నీలుకు చాలా అహంకారం పెరిగింది. తనే అందరికంటే గొప్పవాడినని అది నమ్మేది.
ప్రతిరోజూ నీలు తన పింఛాన్ని విప్పి ఇతర జంతువుల ముందు గొప్పలు చెప్పుకుంటూ తిరిగేది. "నా పింఛం చూశారా! ఎంత అద్భుతంగా ఉందో!" అని అరిచేది. దాని అహంకారం వల్ల అడవిలోని ఇతర జంతువులు నీలును ఇష్టపడేవి కావు.
ఒకరోజు నీలు ఒక చెరువు ఒడ్డున కూర్చుని ఉండగా, అక్కడ ఒక తెల్లని కొంగ ప్రశాంతంగా ఆహారం కోసం వెతుకుతూ కనిపించింది. వెంటనే నీలు ఆ కొంగను చూసి ఎగతాళి చేయడం మొదలుపెట్టింది.
"ఓ కొంగ! నీ రంగు చూడు, ఎంత విరసకరంగా ఉందో! నా పింఛం అంత అందం నీకు ఎప్పటికీ రాదు!" అని నీలు నవ్వింది.
కొంగ చాలా ప్రశాంతంగా ఇలా అంది, "నిజమే నీలు, నీ పింఛం చూడటానికి చాలా అందంగా ఉంది. నాకు నీలాంటి రంగులు లేవు, అది నిజమే. కానీ, నా దగ్గర ఒక ప్రత్యేకమైన శక్తి ఉంది.
"నా రెక్కలు చాలా బలంగా ఉన్నాయి. నేను మేఘాల వరకు ఎత్తుగా ఎగరగలను. ఆకాశం నుండి ఈ ప్రపంచాన్ని చూడగలను. కానీ, నీవు నీ ఈ బరువైన అందమైన పింఛంతో అంత ఎత్తుకు ఎగరగలవా?"
నీలు ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టురాలైపోయింది. కేవలం అందం మాత్రమే గొప్పతనం కాదని, ప్రతి జీవికి ఒక ప్రత్యేకమైన నైపుణ్యం ఉంటుందని అది అప్పుడు అర్థం చేసుకుంది. ఇతరులను తక్కువ చేసి మాట్లాడినందుకు నీలు పశ్చాత్తాపపడింది. ఆ రోజు నుండి, నీలు తన అహంకారాన్ని వీడి అందరినీ గౌరవించడం నేర్చుకుంది.
Moral
కేవలం బాహ్య సౌందర్యం మాత్రమే ముఖ్యం కాదు, ప్రతి ఒక్కరిలోనూ ఒక ప్రత్యేకమైన నైపుణ్యం ఉంటుంది.
