ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನೀಲ ಎಂಬ ನವಿಲು ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನೀಲನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾದ ಮತ್ತು ವರ್ಣರಂಜಿತವಾದ ಗರಿಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಈ ಸೌಂದರ್ಯವು ಅವನಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತುಂಬಿತ್ತು. ತಾನೇ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಅವನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ಪ್ರತಿದಿನ ನೀಲನು ತನ್ನ ಗರಿಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮುಂದೆ ಅಟ್ಟಹಾಸದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. "ನನ್ನ ಗರಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ! ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿವೆ ಅಲ್ವಾ?" ಎಂದು ಅವನು ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಈ ವರ್ತನೆಯಿಂದ ಕಾಡಿನ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಕಂಡರೆ ಬೇಸರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ ನೀಲನು ಒಂದು ಕೆರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಕೊಕ್ಕರೆ ஒன்று ಶಾಂತವಾಗಿ ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಿತು. ತಕ್ಷಣ ನೀಲನು ಕೊಕ್ಕರೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದನು.
"ನೋಡು ಈ ಕೊಕ್ಕರೆಯನ್ನು! ಎಷ್ಟು ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ! ನನ್ನ ಗರಿಗಳ ಅಂದದ ಮುಂದೆ ನೀನು ಎಷ್ಟು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಲ್ವಾ?" ಎಂದು ನೀಲನು ಗೇಲಿ ಮಾಡಿದನು.
ಕೊಕ್ಕರೆಯು ಶಾಂತವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿತು, "ಹೌದು ನೀಲ, ನಿನ್ನ ಗರಿಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸುಂದರವಾಗಿವೆ. ನನಗಂತೂ ನಿನ್ನಂತ ಬಣ್ಣಗಳಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ.
"ನನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ತುಂಬಾ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿವೆ. ನಾನು ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಬಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ಆಕಾಶದಿಂದ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನೋಡಬಲ್ಲೆ. ಆದರೆ, ನಿನ್ನ ಈ ಭಾರವಾದ ಸುಂದರ ಗರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿನಗೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?"
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ನೀಲನಿಗೆ ತಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಕೇವಲ ಹೊರಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯವೊಂದೇ ಜೀವನವಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರದ್ದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ನೀಲನು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗೌರವಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
Moral
ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುತ್ತದೆ.
